Kupując książki z kilku naszych aukcji za dostawę zawsze płacisz tylko raz!Masz pytania? Zadzwoń lub napisz! Poniedziałek – Piątek12 396 54 82 ( realizujemy natychmiast, ponieważ posiadamy 36 tys. książek w magazynie o powierzchni prawie 4100 m²! Lokale, w których odbierzesz książki bez kosztów dostawy:Kraków, ul. Pawia 34pon. – pt od do sob. od do ul. Kalwaryjska 51pon. – pt od do sob. od do ul. Batorego 15Bpon. – pt od do sob. od do ul. Chmielna 4pon. – pt od do sob. od do al. KEN 88pon. – pt od do sob. od do ul. Ruska 2pon. – pt od do sob. od do realizujemy natychmiast po wypełnieniu formularza pozakupowego!Wszystkie sprzedawane książki są nowe i znajdują się w naszym magazynie w Krakowie!List do rodzin, które żyją w kryzysieNasza cena:10,99 zł (oszczędzasz 3,71 zł)Cena rynkowa: 14,70 złAutor:Tettamanzi DionigiWydawnictwo:BernardinumRok wydania:2010Oprawa:twardaLiczba stron:72Format: ISBN:978-83-7380-848-5Numer EAN:9788373808485W obliczu cierpienia i lęku nieraz brakuje słów. Autor książki, dotykając trudnych doświadczeń bólu, choroby, śmierci, samotności, pokazuje, jak mówić, by słowa były jak uścisk, modlitwa i kupić książki z kilku aukcji i zapłacić tylko raz za dostawę?1. Dodaj wszystkie książki do koszyka 2. Przejdź do koszyka, zaznacz wszystkie pozycje i kliknij przycisk Uwaga! Nie klikaj przycisku Kup Teraz dla każdej pozycji osobno! Ważne aby kliknąć tylko raz, już po zaznaczeniu wszystkich interesujących Cię dostawy dla Poczty Polskiej, przesyłek kurierskich, Paczkomatów InPost i odbioru w kioskach RUCHuSposób dostawyKoszt dostawyPłatność przy odbiorzelub z góry (PayU, przelew)Paczka w RUCHu - odbiór w kiosku RUCHuNazwa w Allegro: Odbiór w punkcie - Paczka w RUCHu2,99 złPoczta Polska - odbiór w placówceNazwa w Allegro: Odbiór w punkcie - E-PRZESYŁKA3,99 złPoczta Polska - doręczenie do KlientaNazwa w Allegro: Paczka pocztowa lub przesyłka pobraniowa6,99 zł5,99 zł9,99 złPrzy jednorazowym zakupie wielu pozycji koszt dostawy ponosi się tylko raz. Po dokonaniu zakupów należy koniecznie wypełnić formularz pozakupowy i wybrać formę nadaniu paczki zawsze informujemy e-mailem i SMS-em podając numer listu przewozowego i link do śledzenia wysyłamy paczek za osobisty w naszym lokaluLokalizacjaKoszt0,00 zł0,00 zł0,00 zł0,00 zł0,00 zł0,00 złPo dokonaniu zakupu wybierz w formularzu pozakupowym "Odbiór osobisty" oraz poinformuj nas gdzie chcesz odebrać zamówienie, wpisując adres lokalu w "informacjach dla sprzedającego".Po wybraniu lokalu zamawiane pozycje zostaną przez nas przetransportowane we wskazane miejsce i będzie można je odebrać. O możliwości odbioru zostaniesz poinformowany e-mailem i wyżej wymienionych lokalizacjach znajdują się tylko książki wcześniej zamówione przez którzy kupili List do rodzin, które żyją w kryzysie, wybrali również:© 2006-2014 Bonito – Kraków - ul. Pawia 34, Kraków - ul. Batorego 15B, Kraków - ul. Kalwaryjska 51, Warszawa - ul. Chmielna 4, Warszawa - al. KEN 88, Wrocław - ul. Ruska 2

Data utworzenia: 25 kwietnia 2017, 14:15. Od dłuższego czasu w mediach pojawiają się informacje na temat kryzysu w małżeństwie Joanny Krupy i Romaina Zago. Para, która dotąd uchodziła za wzorcową, teraz podobno nie może dojść do porozumienia. Joanna Krupa nie skomentowała na razie tych rewelacji. Jednak patrząc na jej najnowsze zdjęcia można odnieść wrażenie, że zupełnie nie przejmuje się plotkami i wygląda wręcz kwitnąco! Joanna Krupa Foto: East News To była miłość jak z bajki. Niestety, okazuje się, że między Joanną Krupą a jej mężem, Romainem Zago nie układa się najlepiej. Podobno 45-latek postanowił odejść od swojej seksownej żony. Jako powód rozstania wymienia się między innymi to, że modelka zbyt dużo czasu poświęca pracy w Polsce. Podobno jurorka „Top model” tuż przed Wielkanocą próbowała udobruchać męża i prosiła go o jeszcze jedną szansę. – Joasia jest w szoku. Przecież tak bardzo się kochali – zdradziła w rozmowie z „Faktem” znajoma celebrytki. Wygląda jednak na to, że ich relacje nie uległy ociepleniu. Joanna Krupa wyprawiła ostatnio huczne urodziny, na których zabrakło Romaina Zago. Modelka bawiła się tylko w gronie przyjaciółek. Dziewczyny muszą mieć na nią świetny wpływ, ponieważ Joanna Krupa wygląda wręcz kwitnąco. Być może jest to również zasługa Edyty Górniak, która również próbuje podnieść na duchu nową przyjaciółkę. – Edyta nie ma najlepszego zdania o mężczyznach. Tłumaczy Joannie, że jest wspaniałą kobietą, która może być szczęśliwa bez męża. By poprawić jej humor, zaproponowała wspólny babski wyjazd na Hawaje. Zaprosiła ją też na festiwal muzyki filmowej w Krakowie, na którym będzie występować pod koniec maja – zdradza informator „Faktu”. Gdy Joanna Krupa pojawiła się ostatnio na lunchu w Beverly Hills, aż trudno było oderwać od niej wzrok. Modelka założyła jeansowy kombinezon, który idealnie podkreślił jej seksowne kształty i odsłonił zgrabne nogi. Wygląda na to, że Joanna Krupa robi wszystko, aby nie było po niej widać smutku. Musimy przyznać, że jej działania są wyjątkowo skuteczne! Zgadzacie się z nami? Zobacz także: Zobacz także Joanna Krupa: Żalę się pieskom Tak Krupa obchodziła urodziny. Ale męża nie zaprosiła Krupa błaga męża, by do niej wrócił. Teraz będzie goła i niewesoła /4 Joanna Krupa East News Przyłapano ją podczas lunchu w Los Angeles /4 Joanna Krupa East News Modelka wygląda na naprawdę zrelaksowaną /4 Joanna Krupa East News Plotki chyba w ogóle jej nie dotknęły /4 Joanna Krupa East News Jaka jest prawda o kryzysie w jej związku? Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie historie znajdziecie tutaj. Napisz list do redakcji: List do redakcji Podziel się tym artykułem:

Wszystko zaczęło się w 2011 roku. Pod koniec kwietnia dowiedziałam się, że jestem w ciąży z moim chłopakiem. Szybko zorganizowaliśmy ślub. Zaręczyliśmy się 18 maja, w dzień urodzin naszego Papieża. Pęd, sesja, choroba wpłynęły na to, że 1 czerwca poroniłam. Choć na początku nie byłam zachwycona ciążą, to gdy straciłam dziecko, nie potrafiłam się otrząsnąć. Po dwóch tygodniach wróciłam do pracy i biegu, by najważniejszy dzień mojego życia był perfekcyjny. Jeszcze zanim ślub się odbył, musiałam odbębnić wieczór panieński. Żony kolegów mojego męża zabrały mnie nad morze. Niestety w tej samej dyskotece spotkałam mojego narzeczonego. Krzyczał "ślubu nie będzie!". Po powrocie do domu musiałam przeprosić jego całą rodzinę za to, że pojechałam w to samo miejsce co on. Ostatni tydzień przed ślubem był dla mnie totalnym stresem. Nie martwilłam się już tym, jak będzie wyglądał ten dzień, tylko tym czy w ogóle mój ślub się odbędzie. Czułam się winna, choć tak naprawdę nic nie zrobiłam. Dzień po ślubie zamieszkaliśmy razem. Wtedy się zaczęło... Przez kilka pierwszych miesięcy było dobrze. Niestety problemy narastały z dnia na dzień, on wychodził często na picie, a ja zostawałam po godzinach w pracy. W końcu przestaliśmy się do siebie odzywać. Takie ciche dni były standardem. Mijaliśmy się, a o współżyciu i temacie dziecko w ogóle nie było mowy. Niestety przeze mnie, bo nie potrafiłam się uwolnić od ciągłych myśli o poronieniu. W 2012 roku pojechałam na rekolekcje. Tam usłyszałam o tym, jaki wpływ na dziecko ma chwila poczęcia. Powiedziałam sobie wtedy, że będę walczyć, by moje dziecko nie było tak strasznie poranione jak ja. W 2013 roku odbyłam kilka modlitw o uzdrowienie. Moje życie było w totalnej ciemności. Choć modliłam się, to nic nie czułam. Po prostu było to klepanie. Moja pierwsza modlitwa o uzdrowienie dotyczyła moich lęków. To był czas, gdy budziłam się z krzykiem w nocy, bo śniło mi się, że ktoś chce mnie zabić, widziałam czarną postać, która chodzi po przedpokoju albo stoi nade mną. Moje lęki były związane z alkoholizmem mojego ojca. Bałam się ciemności. Miałam destrukcyjne myśli. Wszystko wypłakałam i oddałam Jezusowi, który mnie mocno przytulił i okazał miłość ojcowską, której nigdy nie doświadczyłam od mojego taty. Nie wtajemniczałam męża w to, co się ze mną dzieje i w to co przeżywałam. Ogarnął mnie spokój, a on po moich modlitwach nocą przewracał się z boku na bok. Do św. Rity dotarłam dzięki mojej mamie. Modliłam się za jej wstawiennictwem o uratowanie mojego małeństwa. Nie chciałam rozwodu, ale wiedziałam że jest bardzo realny. Modliłam się z całą swoją wiarą, jaką miałam. Przeanalizowałam swoje zachowanie i męża. Przyszła w końcu noc wyjaśnień. Powoli zaczynało się wszystko układać. W tym samym roku kupiliśmy mieszkanie. Latem pojechałam do swojej pani ginekolog, która prowadziła pierwszą ciążę i oznajmiłam jej, że jesienią przyjdę do niej na potwierdzenie ciąży. Popukała się w głowę i powiedziała "Tobie będzie bardzo ciężko zajść w ciążę". Powiedziałam "zobaczymy". Moja mama mnie i męża zapisała na jednodniowe rekolekcje. To był przełom! Jechaliśmy sami samochodem i nagle zaczęliśmy się modlić. Łzy stanęły mi w gardle. Tak długo na to czekałam. Jesienią odbyła się w mojej parafii pierwsza msza o uzdrowienie. Poszliśmy do modlitwy wstawienniczej. Dwóch znajomych księży modliło się nad nami o poczęcie dziecka i pogłębienie relacji małżeńskich. Po chwili mieliśmy oboje spoczynek, po czym wstaliśmy. Trzęsłam się i płakałam. Prosiłam, by więcej nie było takiego strasznego kryzysu w naszym małżeństwie. Trzy tygodnie później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Przez cały czas oczekiwania córki przystępowaliśmy do komunii i uczestniczyliśmy w modlitwach cotygodniowych o uzdrowienie. Przez całą ciążę szukaliśmy imienia dla córki. Modliłam się o to, by Pan Bóg powiedział mi, jakie ma mieć imię. Przed cięciem cesarskim anestezjolog nie mógł wbić się do kręgosłupa. Położna mnie zapytała jakie imię wybrałam, odpowiedziałam że jeszcze nie mam. Spytała "a jakie ma pani wybrane?". Wymieniłam wszystkie. Po czym położna powiedziała "na tej sali są dwie Anny". Odpowiedziałam: "aha, to będzie trzecia". Po zakończonej cesarce, gdy wyjeżdżałam z windy, krzyczałam do męża "Anna Maria". Takie wybrał imię nasz dobry Ojciec. Gdy córka się urodziła, również razem modliliśmy się. To że wyszliśmy obronną ręką z kryzysu, zawdzięczam - opiekunce mojego małżeństwa.

Kryzys u mężczyzny W czasach współczesnych pogląd na płciowość: męskość i kobiecość zdecydowanie został zmodyfikowany przez zachodzące zmiany w aktualnym świecie. Kiedyś mężczyzna nie mógł okazywać swoich uczuć, czy przyznawać się do tego, że nie ze wszystkim sobie daje radę. Oznaczałoby to, że jest po prostu słaby. W dzisiejszym świecie duża ilość problemów, szybkie tempo życia, pogoń za sukcesem i niewielka ilość czasu dla najbliższych sprawiają, że nie tylko kobiety czasami sobie po prostu nie radzą z obowiązkami, czy własnymi uczuciami. To wszystko w podobnym stopniu dotyka również mężczyzn i co ważne, coraz częściej zaczynają się do tego przyznawać. Męskie klimakterium Jeszcze kilka lat temu mówiąc o kryzysie u mężczyzny mieliśmy tylko i wyłącznie na myśli kryzys wieku średniego, który niekiedy nazywany jest męskim klimakterium. Kiedyś o kryzysie mówiło się, że doświadczają go przeważnie mężczyźni osiągający 40 rok życia i powyżej. Dziś, okazuje się, że męskie klimakterium przechodzą mężczyźni nawet po 30 roku życia. Obserwuje się również, że u niektórych mężczyzn wcześniej zaczyna też obniżać się poziom hormonalny- głównie testosteronu. Za to odpowiadać mogą różne czynniki, np. problemy zdrowotne, za duże tempo życia, stres, nieodpowiednia dieta. W tym czasie mężczyźni skarżą się na, iż doświadczają uderzeń gorąca, w większym stopniu doskwiera im zmęczenie, apatia, nerwowość, drażliwość, kołatanie serca i depresja, o której zostało już wspomniane we wcześniejszym artykule. Jednakże w rzeczywistości są to typowe objawy zaburzeń emocjonalnych: stany niepokoju i depresji, które swoje pochodzenie mają raczej w problemach z relacjami z innymi ludźmi. Oznacza to, że męska menopauza, albo inaczej andropauza jest efektem licznych nacisków, których doświadcza mężczyzna w tym wieku, jak też wewnętrznego napięcia, które pochodzi z tego, iż niezbędne jest uświadomienia sobie utraty młodości i wszystkiego, co ma z tym związek. Kryzys połowy życia rozumiany był początkowo jako subiektywne poczucie realności zmian w perspektywie czasu i realność własnej śmierci. Obecnie przyjmuje się, że ten kryzys to przede wszystkim obawa o przyszłość, nieumiejętność cieszenia się czasem wolnym, przekonanie o pogarszającym się zdrowiu, negatywnej ocenia pożycia małżeńskiego, licznych stresach i mających również związek z koniecznością opieki nad starzejącymi się rodzicami. Często ten czas styka się również z syndromem „pustego gniazda” , gdzie dzieci albo wyjeżdżają na studia, albo zakładają własne rodziny. Niekiedy kobietom łatwiej jest stawić czoła tym wszystkim wydarzeniom pojawiającym się w ich życiu aniżeli mężczyznom i z tego też względu częściej kryzys wieku średniego dopada mężczyzn. Jednakże, mężczyźni nie zawsze potrafią wyrazić słowami doświadczanych negatywnych uczuć. Nie tak dawno w naszym społeczeństwie nie istniał zwyczaj, by mężczyźni mówili o swoich głęboko skrywanych emocjach, szczególnie wtedy, gdy te uczucia zawierają akceptację niepowodzenia, własnej słabości lub rozpaczy. Męskie wychowanie, czyli nie bądź baba Wszystko ma swój początek w wychowaniu. Prawie każdy mężczyzna już od dziecka słyszała, że „prawdziwy mężczyzna nigdy nie płacze”, czy „nie bądź jak bab”. Można zadać pytanie: ale o co chodzi? Chodzi o to, że w przesłaniu kryje się pewnego rodzaju komunikat mówiący o tym, że aby osiągnąć sukces, zrealizować wyznaczone przez siebie cele, mężczyzna powinien umieć kontrolować własne uczucia- szczególnie w wymiarze pozytywnym. Choćby bardzo mocno doznawał przypływu takich uczuć, jak miłość, litość lub smutek, w jego dobrze pojętym interesie leży to, aby tych uczuć w ogóle nie okazywać. Wolno mu uzewnętrzniać jedynie najbardziej górujące emocje negatywne, takie jak gniew, czy złość. W szkole jeżeli chłopiec przejawia jakąkolwiek oznakę słabości, np. „rozklejenia się” naraziłaby to go na szyderstwo ze strony kolegów szkolnych, którzy naśmiewaliby się z niego, nazywając go na przykład „babą”, „mazgajem”. Nie ma się więc co dziwić, że wielu mężczyzn, nauczywszy się tej lekcji, nie potrafi okazać niepokoju, rozpaczy lub poczucia niespełnienia oczekiwań nawet wobec osób najbliższych. Czy to nadal samiec alfa? Dzisiaj, oprócz tego pojęcia zaobserwować można kryzys samej męskości, co oznacza, że współczesny model męskości uległ znaczącej zmianie. Mężczyźni coraz częściej sądzą, że mają pełne prawo do wyrażania własnych emocji. Mężczyźni coraz bardziej stawiają na swój wygląd, wysportowane, zadbane ciało. Panowie zdają sobie również sprawę z tego, że konkurencja na rynku pracy ze strony kobiet cały czas rośnie, oraz że same kwalifikacje i wykształcenie nie zapewniają sukcesu, tym bardziej jeśli ma powiększająca się grupa osób. Niezbędne jest więc wyróżnienie się w inny sposób, konieczna jest dobra prezentacja. Ma ona istotne znaczenie w zawodach mających związek z mediami, public relations itp., gdzie bezpośredni kontakt z klientem odgrywa bardzo ważną rolę. Bogdan Wojciszke na podstawie badań Johna Williamsa i Deborah Best opublikowanych w 1990 roku, wymienia liczne cechy jako stereotypowo męskie. Stereotypowy mężczyzna jest przede wszystkim: agresywny, aktywny, arogancki, bałaganiarski, głośny, krzepki, niemiły, nieostrożny, odważny, opanowany, pewny siebie, poszukujący przyjemności, przedsiębiorczy, realistyczny, spragniony przygód, stanowczy, twardy, zarozumiały, zdolny, złośliwy. Chcąc się zastanowić, skąd to się wszystko wzięło trzeba pamiętać, że współcześnie podstawowym źródłem kreacji wizerunków męskości są przede wszystkim programy telewizyjne, reklamy oraz wzrastająca liczba magazynów skierowanych tylko i wyłącznie do mężczyzn. Można w nich dostrzec zarówno model mężczyzny zwracającego się ku tradycyjnemu prezentowaniu męskości, jak i mężczyznę, który przykłada ogromną wagę do dbania o swoje ciało, zdrowie, który interesuje się modą ( często zdarza się, że mężczyźni są lepiej zorientowani w kwestiach trendów modowych i tego, co do czego bardziej pasuje w stylistyce niż kobiety, dlatego też wzrasta ilość mężczyzn w takich zawodach, jak fryzjer, stylista, projektant). Cechą charakterystyczną współczesnego kontekstu męskości jest różnorodność wzorców, które są dostępne mężczyznom. Można wymienić trzy podstawowe trendy w prezentowanych męskich wzorcach: mężczyzna tradycyjny (old man) – reprezentant Modelowej Męskiej Tożsamości, czyli prezentujący takie cechy, jak: „nie bądź baba”. Cechy kobiece są piętnowane. „człowiek u steru”. Mężczyźnie potrzebny jest sukces oraz wysoka pozycja społeczna. „twardy jak stal”. Mężczyzna musi być wytrzymały, pewny siebie, zaradny oraz samodzielny. „ja im dam popalić”. Mężczyźnie musi towarzyszyć aura agresywności, gwałtowności, odwaga i ryzykanctwo. nowy mężczyzna (new man) – mężczyzna, który szczególnie dba o ubiór, będący uosobieniem siły i dominacji, mężczyzna któremu mięśnie zapewniają poczucie sprawowania kontroli nad otaczającym go światem, nowy facet (new lad) – typ mężczyzny, którego cechuje beztroska, konsumpcyjny tryb życia oraz przedmiotowe traktowanie kobiety. Można by się zastanawiać, że to swoisty kryzys tożsamości męskiej. Należy zauważyć, że po utracie dominującej pozycji i mającej z nią bezpośredni związek władzy mężczyźni stanęli w obliczu dużej ilości dylematów. Pewne rzeczy do tej pory były uznawane za typowo męskie i typowo kobiece. Jednak jak współczesność pokazuje ten podział został znacznie zachwiany, co doprowadziło do tego, że reprezentanci poszczególnych płci zmuszeni zostali do ponownego ustalenia definicji i według własnych reguł tego, w jaki sposób pragną istnieć i funkcjonować w społeczeństwie. Kobiety wywalczyły sobie większą swobodę, co pozwoliło im to na łatwiejsze odnalezienie się w nowej sytuacji. Z kolei mężczyźni miast popadli w stan wspomnianego już kryzysu męskości, czyli braku umiejętności dostosowania się do obecnych warunków społecznych i kulturowych, jako konsekwencja braku odpowiednich, jednoznacznych wzorców postępowania i zachowania się. Badacze dostrzegają, że wraz z pojawieniem się kryzysu męskości zaczęły pojawiać się w społeczeństwie takie zjawiska, jak kultura wyhaczania. To zjawisko zostało opisane przez Tomasza Szlendaka. Uznał on to za specyficzny rodzaj zalotów w trakcie imprez tanecznych. Wszystko to oczywiście znalazło swoje odbicie w sferze relacji partnerskich, które straciły status stałych i zobowiązujących. W obecnych czasach mężczyźni bardzo często wybierając się na imprezy taneczne, czynią to nie tylko w celu dobrej zabawy, ale również nawiązania relacji krótkoterminowej i z pewnością nie noszącej znamion długotrwałości. Można również odnieść wrażenie, że tego typu zachowania są prezentowane przez pokolenie mężczyzn plasujących się w przedziale wiekowym 25-35 lat, a wszystko to za sprawą dużej ilości programów telewizyjnych, w których liczą się znajomości zawarte na chwilę. Wyciągnij pomocną dłoń Jeżeli kobieta dostrzega, że kryzys połowy życia jej mężczyzny zaczyna się pogłębiać, nastrój ulega pogarszaniu, zaczyna być zauważalna niska samoocena i niedowartościowanie, a przy okazji zostaje tłumiony gniew i negatywne emocje, warto takiego mężczyznę otoczyć swoim wsparciem. Oczywiście w momencie, kiedy zaczyna być uciążliwe dla otoczenia i samego mężczyzny, warto podpowiedzieć mu, że może wybrać się na wizytę do psychologa. Będzie miał tam okazję spojrzeć na swoją sytuację z innej perspektywy, bardziej ją zrozumieć, nauczyć się radzić z pojawiającymi się trudnościami, negatywnymi emocjami, czy też stresem towarzyszącym sytuacjom życiowym na tym etapie rozwojowym. Tego rodzaju pomoc specjalistyczna ma na celu osiągnięcie długotrwałych zmian, nauczenia się odnajdywania w każdej trudnej sytuacji satysfakcjonujących rozwiązań, rozwijania asertywności i szukania własnej strefy komfortu i wytyczania jej granic. Zmiana musi również nastąpić w sposobie widzenia siebie, otaczającego świata i przede wszystkim siebie w tym świecie. A najbliżsi? Niech stwarzają sytuacje, w których wspólnie spędzają czas, pozwoli to na poprawę relacji z kryzysowym mężczyzną, ale także pozwoli na przerzucenie jego aktywności zupełnie na nowy kurs. A co w przypadku kryzysu męskości i zmiany męskich wzorców? W tym przypadku jedyne na co należy uważać, to przesada w zachowaniach prezentowanych przez mężczyznę, ponieważ to, że mężczyzna o siebie dba, jest zaczytany w czasopismach dla niego przeznaczonych i wyciąga z tego rady dla siebie generalnie nie jest niczym złym. Należy jednak zwracać uwagę, czy takie zachowanie nie pojawia się nagle, czy nie ma swojego jakiegoś podłoża, które to wymaga interwencji specjalisty, a jest ukryte pod tego typu zachowaniami. Anna Łukawska: psycholog szkolny z przygotowaniem pedagogicznym, wychowawca wyjazdów kolonijnych. Zajmuje się psychoedukacją i socjoterapią dzieci i młodzieży, a także stresem i wypaleniem zawodowym. Bibliografia Doroba-Sawa M. (2008). W labiryncie męskiej tożsamości: hipermaskulinizacja versus feminizacja ciała i sublimacja osobowości. Przegląd Pedagogiczny, Numer 2. Harwas-Napierała B., Trempała J. (2010). Psychologia rozwoju człowieka. Charakterystyka okresów życia człowieka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN. Kluczyńska U. (2009). Metamorfozy tożsamości mężczyzn w kulturze współczesnej. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek. Matlak M. (2011). Kryzys męskości na przykładach wybranych postaci prezentowanych w polskich mediach. Nauki Społeczne, nr 2.

Mąż i żona rzadko posługują się tym samym językiem miłości. Zazwyczaj używamy swojego własnego języka i frustrujemy się, gdy nasz współmałżonek nie rozumie tego, co chcemy mu zakomunikować. Pragniemy, by okazywał nam miłość w ten sam sposób, o my, jednocześnie wysysając sygnały, których on/ona nie rozumie. Gary Chapman, znany amerykański psychoterapeuta, podpowiada, aby zacząć od słów. Im dłużej para jest ze sobą, tym bardziej dostrzega różnice i można to uznać za naturalny etap. Okazuje się, że macie odmienne podejście do wielu sprawi rozmaitych opinii tego, co w życiu jest najważniejsze. W zdrowym małżeństwie należy pracować nad tymi zróżnicowanymi perspektywami. Wcale nie musimy zgadzać się we wszystkich kwestiach, ale musimy znaleźć sposób na różnice, by nie zaczęły nas dzielić. Gary Champion, w swojej popularnej na całym świeci książce "5 języków miłości" wyjaśnia: "Jeśli zbiorniki na miłość są puste, pary zaczynają się kłócić i oddalać od siebie; w niektórych przypadkach może nawet dochodzić do agresji werbalnej i przemocy fizycznej. Gdy jednak zbiornik na miłość jest napełniony, tworzymy przyjazną atmosferę, w której szuka się wzajemnego zrozumienia, akceptuje się różnice i możliwe jest negocjowanie w sytuacjach problemowych. To, co pomaga parom stworzyć udany związek, to zaspokojenie emocjonalnych potrzeb miłości. Gary Chapman podpowiada 8 rzeczy, który należy zrobić, żeby związek zakwitł na Aby pamiętać o tym, ze wyrażana afirmatywne stanowią ojczyste języki miłości twojej żony/twojego męża, przyklej do lustra lub w innym miejscu, w którym będziesz ją codziennie widzieć, małą karteczkę i napisz: Słowa są ważne!2. Przez tydzień zapisuj wszystkie wyrażenia afirmatywne, jakie mówisz swojemu współmałżonkowi. W poniedziałek powiedziałem: - Przygotowałaś bardzo smaczne jedzenie. - Naprawdę dobrze w tym wyglądasz. - Dziękuję, że odebrałaś rzeczy z pralni. We wtorek powiedziałem: Może cię zdziwić to, jak dobrze (albo źle) posługujesz się wyrażeniami afirmatywnymi. 3. Postaw sobie za cel powiedzenie twojej żonie/twojemu mężowi innego komplementu każdego dnia przez miesiąc. Jeśli mówimy co dzień: „Miłego dnia”, partner może już tak do tego się przyzwyczaił, że tego nie słyszy. Można zapisywać komplementy, by ich nie powtarzać. 4. Gdy oglądasz coś w telewizji, czytasz, słuchasz rozmów osób trzecich, wyłapuj doceniające słowa, których używają inni. Zapisuj je sobie w notesie lub na nośniku elektronicznym. Co jakiś czas je czytaj i wybieraj te, których ty możesz sama użyć. Gdy zastosujesz któreś wyrażenie, zapisuj datę, kiedy to zrobiłeś. Twój notes może się stać księgą miłości. Pamiętaj – słowa są Napisz list miłosny albo notatkę, albo wypełnione miłością zdanie do swojej żony/swojego męża i wręcz je współmałżonkowi dyskretnie, albo uroczyście. Pewnego dnia być może znajdziesz swój list miłosny umieszczony w szczególnym Skomplementuj swoją żonę/swojego męża w towarzystwie przyjaciół lub teściów. Skorzystasz na tym podwójnie: twój współmałżonek będzie się czuł kochany, a teściowie poczują, że dobrze mieć takie zięcia lub Zastanów się nad dobrymi cechami żony/męża i powiedz, jak bardzo je cenisz. Prawdopodobnie druga strona postara się sprostać tej Powiedz swoim dzieciom, że ich ojciec lub matka jest świetny/świetna. Rób to, gdy twojego męża/twojej żony przy tym nie ma, a także w jego/jej obecności.

Rodzicielstwo to bez wątpienia coś cudownego i w życiu żaden kochający rodzic nie zamieniłby tego uczucia na coś innego. Niestety, problem pojawia się, gdy wszystkie obowiązki spoczywają na barkach tylko jednej osoby. Celeste Erlach, która prowadzi bloga o wychowaniu, podzieliła się swoimi przemyśleniami i pokazała, że nie każda kobieta jest taka silna, jak z góry się mężu, Potrzebuję. Więcej. Snu. Ostatnia noc była dla Ciebie ciężka. Poprosiłam cię, abyś obserwował dziecko, abym mogła wcześniej się położyć. Dziecko płakało. Zawodziło bardzo mocno. Słyszałam je z góry i miałam serdecznie dość. Zastanawiałam się, czy zejść na dół i Ci pomóc, ale wybrałam sen. Przyszedłeś do pokoju 20 minut później z dzieckiem wciąż rozpaczliwie płaczącym. Włożyłeś je do gondoli i położyłeś bliżej mojej strony łóżka. Poważnie? Już miałam zacząć krzyczeć i dać Ci popalić. Zajmowałam się dziećmi cały dzień. CAŁY DZIEŃ. Ty miałeś tylko zająć się nimi przez kilka godzin wieczorem i utulić do snu. Zaledwie kilka godzin cennego snu. Czy to zbyt wiele?! Wiem, że oboje obserwowaliśmy, jak nasi rodzice spełniają typowe role matki i ojca. Obie nasze matki były głównymi opiekunami, a nasi ojcowie byli względnie nieobecni. Byli wspaniałymi ojcami, ale nie oczekiwano, że spędzą dużo czasu, zmieniając pieluchy, że będą karmić, opiekować się dzieckiem. Nasze matki były superboahterkami, które zajmowały się całą rodziną. Gotowanie, sprzątanie i wychowywanie dzieci. Każda pomoc od taty była mile widziana, ale nieoczekiwana. Widzę, że każdego dnia coraz bardziej wchodzimy w tę dynamikę rodziny. Moim obowiązkiem jest wyżywienie rodziny, utrzymanie domu w czystości i dbanie o dzieci, nawet gdy wracam do pracy. Winię siebie też za to, że tak się dzieje. Sama się na to zgodziłam… I to nie jest tak, że mam z tym problem, bo chcę tego. Bez urazy, ale nie jestem pewna, czy chcę wiedzieć, jak wyglądałaby tygodniowe wyżywienie rodziny w Twoim wydaniu. To nie o to chodzi. Widzę też moich przyjaciół i inne mamy robiące to wszystko i robiące to dobrze. Wiem, że to widzisz. Jeśli mogą sobie z tym poradzić, a nasze matki zrobiły to tak dobrze dla nas, dlaczego ja nie mogę? Może nasi przyjaciele tylko udają tak przed nami, a potajemnie w domu mają tak samo? Może nasze mamy cierpiały w milczeniu przez lata i teraz, trzydzieści lat później, po prostu nie pamiętają, jak ciężko było naprawdę. A może, i to jest coś, co krytykuję każdego dnia, po prostu nie jestem tak wykwalifikowana jak wszyscy inni dookoła. I dlatego tak bardzo potrzebuję Twojej pomocy. Bo kogo innego mam o to prosić? I może nie mam tego macierzyńskiego instynktu, o którym tyle się mówi?! Powinno mi być łatwiej, bo jestem kobietą i wychowanie dzieci mam we krwi? Jednak jestem tylko człowiekiem. Chodzę do pracy tak samo jak Ty, śpię mniej niż Ty, bo zajmuję się dodatkowo dziećmi. Rano, potrzebuję cię, żebyś przygotował nasze małe dziecko, abym mogła zaopiekować się starszym i zrobić dla nas śniadanie i wypić filiżankę kawy. I nie, przygotowanie malucha nie oznacza usypianie go przed telewizorem. Oznacza to upewnienie się, że załatwił się, że zjadł, że się napił i że się dobrze czuje. Wieczorem potrzebuję też godziny, aby zająć się chwilę sobą – chyba chcesz mieć zadbaną żonę? Potrzebuję Cię i proszę, pomóż mi. W weekendy potrzebuję więcej przerw. Ty wychodzisz na piwo z kumplami, na kolacje z pracy i na przejażdżki autem. Ja też tego potrzebuję. Nawet jeśli będzie to tylko samotny spacer do sklepu lub wypad na basen. Czemu nie zaproponujesz mi sam tego, a ja potrafię powiedzieć Ci: „Kochanie, wyjdź na piwo”. Oczekuję tego samego od Ciebie. Zacznij sam odkładać rzeczy na miejsce, bez mojej sugestii. Potrzebuję Twojej pomocy. Na koniec muszę usłyszeć, że jesteś wdzięczny za wszystko, co robię. Chcę wiedzieć, że zauważyłeś, że pranie jest gotowe i przygotowano miłą kolację. Chcę wiedzieć, że doceniasz to, że karmię piersią przez wszystkie godziny i przygotowuję to mleko na godziny, gdy jestem w pracy. Mam nadzieję, że zauważysz, że nigdy nie prosiłam Cię, abyś został w domu i zrezygnował ze swoich pasji i realizowania się w pracy. Nie dam rady sama i tak, wymachuję do Ciebie białą flagą i przyznaję, że jestem tylko człowiekiem. Mówię ci, jak bardzo cię potrzebuję, i jeśli będę kontynuować to wszystko w takim tempie jak do tej pory, nie dam rady i odejdę. A to zraniłoby mnie, dzieci i Ciebie. Bo spójrzmy prawdzie w oczy: ty też mnie potrzebujesz.

Droga Żono, Piszę do Ciebie list, który powinnaś otrzymać jakieś dziesięć lat temu. Piszę go siedząc wygodnie przy biurku, przy akompaniamencie snującej się leniwie z głośników muzyki, słysząc jak nasza córka bawi się z psem w swoim pokoju. Czy potraktowałabyś taki list poważnie? Czy sam na Twoim miejscu umiałbym bezkrytycznie przyjąć takie rady? Czy może skończyłoby się to krótkim „przecież wiem”, by szybko o tym zapomnieć? Wszelkie rady rady babć, rodziców czy nawet bardziej doświadczonych rodziców, zawsze wydają się nam przecież tak banalne! Że co, ja nie wiem? Mnie ktoś pouczać będzie? Wiem co przeszłaś, wiem że nie było jak na amerykańskich filmach. Wydaje się to pewnie niemożliwe, jednak po tylu latach, to wszystko wygląda zupełnie inaczej. Co więcej, da się to wspominać na swój absurdalny, ale jednak miły sposób. Zabrzmi to jak największy banał, ale musisz pamiętać, że większość z nas twierdzi, że życie go wyjątkowo doświadcza. Czemu akurat ja? Dlaczego my? Gdzie ta sprawiedliwość? Znasz to? Zapewne wypowiesz te słowa jeszcze nieraz. Jednak nieważne czy to choroby, kłopoty finansowe, brak męża przy porodzie czy nie ten kolor włosów u dziecka. Każdy ma na co narzekać, każdy jeśli chce znajdzie sobie powód do zmartwień. A Ty? Ty masz kobieto same powody do uśmiechu! Zanim zaczniesz się oburzać i stwierdzisz, że zwariowałem, pomyśl o tym co masz. Brzmi jakbym postanowił zostać jednym z mistrzów rozwoju osobistego? Wszystko zależy od naszego podejścia, od nastawienia i tego jak otaczającą nas rzeczywistość interpretujemy. Pamiętasz, gdy pierwszy raz zdziwiłaś się, że w mocno stresującej sytuacji ja zachowałem się jakby nic się nie działo? Nawet mi się dostało od Ciebie, że się tym zupełnie nie interesuję. Zawsze powtarzałem i powtarzać będę przez następne lata, że „po co się denerwować, skoro nie mam na to wpływu”. Nie czekaj, zaufaj mi, zaoszczędzisz tym sposobem wiele nerwów i wylanych łez. Pamiętasz, gdy ocknęliśmy się tuż po narodzinach córki, że przecież nie mamy aparatu, żeby zrobić pierwsze zdjęcie w szpitalu? Tak, to wtedy zaczęła się nasza przygoda z fotografią. Od pierwszego lepszego kupionego w biegu kompaktu. Od tego momentu minąć musiało kilka tysięcy zdjęć, abyś zrozumiała, że nie każdy kadr, nie każda poza czy każdy uśmiech muszą być idealne. Zawsze patrząc na zdjęcie tuż po jego zrobieniu patrzyłaś na siebie i wymieniałaś co jest źle i dlaczego powinienem je skasować. Całe szczęście, że nie zawsze Cię słuchałem. Uwierz mi, po kilku latach, zobaczysz na zdjęciu tylko to co najpiękniejsze. Zdjęciach całej rodziny, każdego z osobna i wszystkich razem – to takie ważne. Mogłabym uchronić Cię przed wieloma drobnymi błędami, jednak to nic w porównaniu z nauką na własnych błędach. Oczywiście wiem to po sobie i widzę, jak działa u Ciebie. Natomiast powinnaś pamiętać o jednym: otóż Twoja matczyna intuicja nieraz będzie właśnie tym głosem, któremu powinnaś zaufać. Nie to co wyczytasz w Internecie, nie to co ktoś poradzi Ci na forum dla młodych mam. Od rozwiewania wątpliwości są specjaliści, a nie internetowi magowie. Jeśli już jesteśmy przy lekarzach…Nieraz Twój wiek, Twój wygląd i Twój głos, pozwolą komuś pochopnie Cię ocenić. Będą chcieli być górą, dać Ci do zrozumienia, że sobie nie radzisz. Pamiętaj, nie musisz nikomu nic udowadniać. Tworzysz swoją historię! Masz w końcu kochającą rodzinę, kogo kochać i o kogo dbać, a to działa w dwie strony. Znam Twoje marzenia. Te o których śnisz już teraz i te, które dopiero kiełkują w Twojej głowie. Recepta na nie jest prosta. Zastanów się, czy to tylko marzenie, czy może Twoje cele. Marzeniami nie daj sobie zaprzątać zbytnio głowy, bo kiedyś obrócą się przeciwko Tobie. Wiem, byłem tam, widziałem. Natomiast jeśli coś jest Twoim celem, to musisz po prostu działać. Nie czekać na odpowiedni moment, nie szukać wymówek czy wyliczać kolejnych przeszkód. Robisz pierwszy krok, od razu, natychmiast. Prawdopodobnie teraz na Twoich rękach lub w wózku tuż obok, jest ona, najcudowniejsze dziecko jakie mogłaś sobie kiedykolwiek wymarzyć. Niebawem pewnie wrócę z pracy… a może już jestem? Pamiętam dobrze jak chodziłem do pracy na 4 rano, żeby później mieć więcej czasu dla Was, a później jeszcze pracować w domu. Tyle razy mówiłaś mi, że całe życie marzyłaś o takim mężu i o takim ojcu dla swojego dziecka. Pewnie nie powinienem tego mówić, ale po 10 latach będziesz wciąż powtarzać to samo. Tak, ja i nasza córka, od początku mówiłaś, że jesteśmy jak dwie krople wody. Nie wiem czy to do końca dobrze, ale nasze charaktery też poszły w parze. W tych naszych szaleństwach, które skrętnie skrywamy pod introwertycznymi powłokami, będziesz musiała być tym głosem rozsądku… Jednak nie daj się rozsądkowi zbytnio sprowadzać na ziemię! Daj się ponieść, powiedź „tak”, nawet w ciemno, zamiast asekuracyjnego i bezpiecznego „nie” lub „może innym razem”. Zaufaj tej dziecięcej ciekawości świata, nawet jeśli to dziecko przemawia moim głosem. To list zarówno do Ciebie zarówno wtedy, jak i teraz. Do Ciebie siedzącej teraz niedaleko mnie na kanapie, czytającej książkę i nieświadomej powstawania tego listu. To też list, który można… a nawet trzeba, podać dalej! To list do każdej mamy, a i u taty się nie zmarnuje. Daleki od złotych rad, o których zapomina się już na drugi dzień. Pełen natomiast wzruszenia, spokoju i wiary. Czy to znaczy, że teraz jest aż tak bajkowo? Tak filmowo jak w plastikowej amerykańskiej komedii? Oczywiście, że nie. Mimo iż nie warto żyć przeszłością, to powinnyśmy raz na jakiś czas zerknąć za siebie, delikatnie obrócić głowę i przez ramię popatrzeć na to co już w życiu przeszłyśmy. Wniosek jest tylko jeden, najważniejszy. Nic w życiu nie dzieje się przypadkowo, a życia szkoda, gdy chce się je tylko przeżyć. Adrian Karolina: bluzka – born2be Nikola: sukienka – Mouse in a house | kapelusz – Zara Home

To, co proponuje Kościół w obliczu kryzysów małżeńskich, wynika z nauczania Jezusa, który w każdej sytuacji wskazuje rozwiązania prawdziwe, a nie rozwiązania łatwe. Złu zapobiega się poprzez dobro Człowiek może być pogodny i szczęśliwy nawet wtedy, gdy kocha kogoś, przez kogo nie jest kochany, pod warunkiem jednak, że tym kimś nie jest małżonek. Największe cierpienie wiąże się z kryzysem małżeńskim, a w konsekwencji z cierpieniem małżonków, rodziców i dzieci. To właśnie dlatego ogromnie ważna jest znajomość zasad zapobiegania takiemu kryzysowi i znajomość zasad postępowania wtedy, gdy komuś przychodzi się z takim kryzysem zmierzyć. Najlepszym sposobem zapobiegania kryzysom małżeńskim jest solidne przygotowanie do ślubu. Zaczyna się ono już w dzieciństwie, gdy dzieci obserwują postawę swoich rodziców. Dom rodzinny to pierwszy kurs przedmałżeński dla dzieci i młodzieży. Początkiem bezpośredniego przygotowania do ślubu jest zwykle zakochanie, które oznacza intensywne, emocjonalne zauroczenie osobą drugiej płci. Jeśli to zauroczenie okazuje się obustronne, to chłopak i dziewczyna pragną być odtąd ze sobą na zawsze. Samo zakochanie nie jest jeszcze podstawą do zawarcia małżeństwa. Zakochać się potrafią już dzieci w przedszkolu. Narzeczeni nie ślubują sobie zakochania, lecz miłość. A jeśli kryzys już nadejdzie… Małżonek zaczyna łamać przysięgę małżeńską wtedy, gdy przestaje okazywać miłość. W tej sytuacji rolą współmałżonka jest mówienie prawdy i mobilizowanie męża czy żony do wiernego wypełniania złożonej przysięgi. Jeśli mimo to błądzący brnie w kryzys, wtedy krzywdzony małżonek ma prawo do obrony przed krzywdzicielem. Radykalnym zranieniem miłości między małżonkami jest zdrada małżeńska. Jeśli ktoś uległ takiej słabości, ma dwie możliwości: nawrócić się albo brnąć w złu i krzywdzić coraz większy krąg ludzi. W skrajnych przypadkach Kościół daje prawo do separacji małżeńskiej, według zasady: to, że kocham ciebie, nie daje ci prawa, byś mnie krzywdził. Jeśli małżonek dopuścił się zdrady, to jedyną dojrzałą reakcją na własny błąd jest odejście od kochanki/kochanka i powrót do małżonka z jeszcze większą miłością niż przed kryzysem. Popatrzmy na typowy przykład. Oto mąż zdradza żonę i ma nieślubne dziecko. Nawrócenie polega wtedy na zerwaniu więzi z kochanką i na powrocie do żony oraz dzieci. Taka postawa stwarza szansę na to, że skrzywdzona żona stopniowo odzyska zaufanie do męża i upewni się, że on rzeczywiście teraz kocha ją bardziej niż przed zdradą. Natomiast kobieta, która zgodziła się na współżycie z żonatym mężczyzną, zgodziła się w konsekwencji na to, że może stać się kiedyś matką samotnie wychowującą dziecko. Jaka troska o nieślubne dzieci? Co powinien uczynić wychodzący z kryzysu mąż i ojciec, który ma nieślubne potomstwo? Otóż jedyne rozwiązanie, zgodne z zasadami Ewangelii, polega na tym, że płaci on uczciwej wysokości alimenty na nieślubne dziecko, lecz wychowanie dziecka pozostawia w rękach matki. Pewien mężczyzna opowiadał mi o tym, że znalazł się w takiej właśnie sytuacji i postąpił zgodnie z powyższymi zasadami. Teraz jednak w kilka lat po zakończeniu romansu, ma wyrzuty sumienia i dlatego postanowił pomóc swojej dawnej kochance - zachowując teraz wobec niej całkowity dystans - w wychowywaniu syna, który wchodzi w wiek szkolny. Wyjaśniłem memu rozmówcy, że jest to błąd z kilku powodów. Po pierwsze, dlatego że znowu zacznie ogromnie cierpieć jego żona, a także jego ślubne dzieci. Po drugie, kochanka zacznie walczyć o niego i prowokować go do ponownego romansu. Po trzecie, spotykając się z nieślubnym synem raz w tygodniu, będzie go raczej rozpieszczał, niż wychowywał. Po czwarte, dla syna jest lepiej, gdy samotnie wychowuje go matka, niż gdy widzi, że jego rodzice czasem się ze sobą spotykają, ale nie okazują sobie miłości ani czułości. Mężczyzna wsłuchiwał się uważnie w te argumenty i po namyśle powiedział, że mam dużo racji, lecz on mimo wszystko spróbuje pomóc synowi. Po kilku miesiącach mój rozmówca zadzwonił i powiedział, że stało się to, co przewidywałem: jego żona i ślubne dzieci zaczęli jeszcze bardziej cierpieć niż w okresie, gdy miał romans. Dawna kochanka zaczęła o niego walczyć i wysyłać do jego żony listy, w których triumfująco oznajmiała, że to ona wygrała. Z kolei on sam przekonał się o tym, że spotkania z synem to rzeczywiście tylko rozpieszczanie dziecka. W tej sytuacji uznał swój błąd i wycofał się z tego podwójnego życia. Nie ma rozwiązań bezbolesnych Jeśli dochodzi do zdrady małżeńskiej i gdy z takich związków na świat przychodzą dzieci, to optymalną reakcją na taką sytuację jest radykalne nawrócenie obydwu osób, które dopuściły się zdrady i postępowanie odtąd zgodnie z zasadami Ewangelii. Oznacza to, że każda ze stron powraca do swego małżonka czy poprzedniego stanu życiowego i żyje w czystości. Najbardziej skomplikowana sytuacja ma miejsce wtedy, gdy zdrady dopuszczają się dwie osoby, z których każda zawarła już małżeństwo sakramentalne. Jeśli z takiego związku rodzą się dzieci, to optymalne jest zamieszkanie potomstwa u tego z rodziców, którego współmałżonek się na to zgadza. Jeśli żaden ze zdradzonych małżonków nie wyraża na to zgody, to taką sytuację należy przeanalizować indywidualnie, najlepiej z pomocą duszpasterza, gdyż nie istnieją ogólne normy w odniesieniu do sytuacji wyjątkowych i szczególnie trudnych. W każdym przypadku można rozważyć oddanie dziecka do adopcji. Być wiernym złożonej przysiędze miłości Jak reagować wtedy, gdy jedno z małżonków definitywnie porzuca współmałżonka i dzieci, decydując się na niesakramentalny związek z kimś innym? W tej sytuacji jedynym zgodnym z Ewangelią rozwiązaniem jest zachowanie wierności własnej przysiędze i solidne wychowywanie dzieci. Jedna z kobiet, która znajduje się od ponad dziesięciu lat w takiej sytuacji, powiedziała mi z poczuciem własnej godności: mam kilkoro dzieci i żadnego kochanka. Niektórzy twierdzą, że wtedy, gdy Kościół stawia tak twarde zasady, przeszkadza opuszczonemu małżonkowi w doświadczeniu nowego szczęścia z jakąś inną osobą. W rzeczywistości Kościół w niczym nie przeszkadza, lecz chroni skrzywdzonego małżonka przed naiwnością i szukaniem "szczęścia" na skróty. Dojrzały człowiek potrafi ponosić konsekwencje swoich decyzji. Także wtedy, gdy z perspektywy czasu odkrywa, że decyzje te były przedwczesne czy błędne. Obowiązuje tu zasada: jeśli krzywdzi mnie ktoś, komu ślubowałem miłość i kto mi ślubował miłość, to mam prawo bronić się do separacji włącznie, ale nie mam prawa łamać mojej własnej przysięgi miłości. Nowy towarzysz życia? Jedna ze studentek opowiedziała mi o tym, że jej mama po ponad 20 latach małżeństwa odeszła od męża alkoholika, a teraz spotkała szlachetnego i kochającego mężczyznę. Córka zachęca w tej sytuacji swą matkę do związania się z tym mężczyzną ślubem cywilnym, bo wtedy będzie znów szczęśliwa. Wyjaśniłem studentce, że trudno mi wyobrazić sobie 50-letniego "szlachetnego i kochającego mężczyznę", który nie ma jeszcze żony i dzieci. Łatwiej mi uwierzyć w to, że ów mężczyzna sprawia tak dobre wrażenie, niż w to, że naprawdę jest tak dojrzały. Jeśli natomiast rzeczywiście jest szlachetny i kocha, to on nie zgodzi się na ślub, gdyż nie doprowadzi do sytuacji, w której pokochana przez niego kobieta łamie własną przysięgę miłości. Będzie tę kobietę na różne sposoby wspierał, lecz nie będzie udawał jej męża. Małżeństwo nie jest przecież jedyną formą miłości i wsparcia między mężczyzną a kobietą. Związki niesakramentalne Jak powinny postąpić osoby, które opuściły małżonka i dzieci, a następnie zdecydowały się na zawarcie niesakramentalnego związku z inną osobą, a teraz uznały swój błąd i pragną być blisko Jezusa i Jego Kościoła. W takiej sytuacji optymalnym rozwiązaniem jest powrót obojga tych osób do swoich małżonków. Taki powrót jest konieczny także wtedy, gdy w niesakramentalnym związku są dzieci lub gdy niesakramentalny partner potrzebuje opieki. Najpierw bowiem człowiek jest odpowiedzialny za swojego małżonka. Ludzie, którzy pozostają w związkach niesakramentalnych, zachowują prawo do opieki duszpasterskiej ze strony Kościoła. Dobrą rzeczą jest, gdy włączają się w jakiś ruch formacyjny w swojej parafii czy okolicy. Z drugiej strony osoby żyjące w związkach niesakramentalnych powinny sobie uświadomić, że w którejś fazie życia w bardzo istotnej kwestii nie posłuchali Jezusa i że przyjmują na siebie konsekwencje tamtego błędu i grzechu. Powinny też uznać, że przyjmowanie Komunii św. w ich obecnej sytuacji byłoby znakiem wewnętrznie sprzecznym, gdyż postępują niezgodnie z wolą Jezusa. Jeśli osoby żyjące w związku niesakramentalnym dojrzeją duchowo do tego, by nie udawać małżeństwa i nie współżyć seksualnie, to taka decyzja wydaje największe owoce wtedy, gdy jest podejmowana nie ze strachu przed grzechem czy karą, lecz z miłości do Boga i z pragnienia świętości. Jednak nawet wtedy, gdyby on i ona już nie współżyli seksualnie, to nadal nie dochowują wierności przysiędze małżeńskiej i nie wspierają małżonka, któremu ślubowali miłość aż do śmierci. Nie pretendują do bycia w centrum uwagi, nie aspirują do podejmowania funkcji liturgicznych, nie zgłaszają swojej kandydatury do rad parafialnych. Przypominają natomiast księżom o tym, że najpierw powinni oni organizować grupy formacyjne i różne formy wsparcia dla opuszczonych małżonków, którzy pozostają wierni złożonej przysiędze małżeńskiej i żyją w czystości.

W dzisiejszym artykule dowiesz się Biblijne wersety dotyczące małżeństwa w kryzysie, w naszym obszernym wyobrażałeś sobie swoje małżeństwo niezliczoną ilość razy; wyobrażałeś sobie idealne małżeństwo, dom, dzieci. To, czego prawdopodobnie nie wyobrażałeś sobie, to trudne chwile, jakich doświadczysz jako para. Nie wyobrażaliście sobie, żeby każdy z was się zmieniał, w dobry i zły wymagania pracy i dzieci odcisnęły piętno na waszym związku, może jedno z was podjęło decyzję, która zniszczyła drugie, a może oboje podjęliście. Cokolwiek to jest i nieważne, jak to się stało, czujesz, że to wszystko jest kłótnią. Emocjonalnie jesteś daleko od współmałżonka i nie masz pojęcia, jak to naprawić. Nie martw się, Słowo Boże może pomóc wam obu zorientować się w tym, co jest ważne. Oto niektóre Wersety biblijne dotyczące małżeństwa w wersety dotyczące małżeństwa w kryzysieSłowo Boże zawiera wiele wersetów, które zachęcają nas do modlitwy o przywrócenie i wzmocnienie naszego małżeństwa. Rozmyślaj nad tymi wersetami, aby zachęcić cię podczas modlitwy:Miłość nigdy się nie poddaje; a ich wiara, nadzieja i cierpliwość nigdy nie zawodzą. (Koryntian 13:7)Zamiast tego bądźcie dla siebie życzliwi i czuli i przebaczajcie sobie nawzajem, tak jak Bóg przebaczył wam przez Chrystusa. (List do Efezjan 4:32)Przede wszystkim kochajcie się szczerze, bo miłość zakrywa wiele grzechów. (Piotra 4:8)Małżeństwo musi być szanowane przez wszystkich, a mężowie i żony muszą być sobie wierni. Bóg osądzi tych, którzy są niemoralni i cudzołożnicy. (List do Hebrajczyków 13:4)Więc nie ma już dwóch, ale jeden. Żaden człowiek nie powinien więc oddzielać tego, co Bóg złączył. (Mateusza 19:6)Ale dotyczy to również ciebie: każdy mąż powinien kochać swoją żonę jak siebie, a każda żona powinna szanować swojego męża. (List do Efezjan 5:33)Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych! (Łukasza 1:37)Co dwie osoby to nie jedna, ponieważ mogą sobie nawzajem pomóc w osiągnięciu sukcesu. (Kaznodziei 4:9)Zamiast tego bądźcie dla siebie życzliwi, z czułym sercem, przebaczając sobie nawzajem, tak jak Bóg przebaczył wam przez Chrystusa. (List do Efezjan 4:32)Ale dla małżonków mam mandat, który nie pochodzi ode mnie, ale od Pana. Żona nie może opuścić męża. (Koryntian 7:10)Kto może znaleźć cnotliwą i zdolną żonę? Jest cenniejsza niż rubiny. Jej mąż może jej zaufać, a ona znacznie wzbogaci jego życie. Każdego dnia swojego życia przynosi mu dobro, a nie zło. (Przysłów 31:10)Biblijne wersety dotyczące małżeństwa w kryzysieMiłość wspiera wszystko, we wszystko wierzy, wszystkiego oczekuje, wszystko wspiera. (Koryntian 13:7)Przede wszystkim nie przestawajcie się szczerze kochać, bo miłość zakrywa wiele grzechów. (Piotra 4:8)Żony, bądźcie uległe swoim mężom, jak przystoi w Panu. Mężowie, kochajcie swoje żony i nie bądźcie dla nich surowi. (Kolosan 3:18-19)Małżonkom przykazuję (nie ja, ale Pan): żona nie może rozstawać się z mężem. (Koryntian 7:10)Ale na początku stworzenia Bóg uczynił ich mężczyzną i kobietą. Z tego powodu mężczyzna opuści ojca i matkę i połączy się ze swoją żoną, a oboje staną się jednym ciałem. Wtedy nie są już dwojgiem, ale jednym ciałem. Dlatego to, co Bóg złączył, niech nikt nie rozdziela. (Marka 10:6-9)Podobnie wy, mężowie, żyjcie wiedzą, oddając cześć żonie jako najsłabszemu naczyniu i jako współdziedzice łaski życia; niech wasze modlitwy nie doznają krzywdy. (Piotra 3:7 )Kto znajdzie żonę, znajdzie coś doskonałego; otrzymał błogosławieństwo od Pana. (Przysłów 18:22)Miłość zawsze chroni, zawsze ufa, zawsze ma nadzieję, zawsze wytrwa. (Koryntian 13:7)Podobnie mężowie muszą kochać swoje żony jak własne ciała. Kto kocha swoją żonę, kocha siebie. Co więcej, nikt nie nienawidził własnego ciała, ale on je karmi i troszczy się o nie, tak jak Chrystus czyni Kościół. (List do Efezjan 5-28)

Amy choruje na raka. Zostało jej kilka, może kilkanaście dni życia. Przed śmiercią postanowiła jednak zadbać o przyszłość ukochanego męża. I założyła mu konto na portalu Krouse Rosenthal jest znaną w Stanach Zjednoczonych autorką książek dla dzieci. Napisała ich już 28, ale wszystko wskazuje na to, że kolejnych nie będzie. U kobiety zdiagnozowano raka jajnika. Wiadomość spadła na nią niespodziewanie. Odczuwała okropny ból, ale podejrzewała, że to raczej zapalenie wyrostka. Życie okazało się znacznie bardziej „B”Kobieta poddała się leczeniu, ale w jej przypadku niewiele już można zrobić. Według lekarzy, zostało jej kilka, może kilkanaście dni życia. W tym dramatycznym czasie jej myśli skupione są wokół jednego. Nie, nie myśli o swoim bólu, cierpieniu, niesprawiedliwości, jaka ją spotkała (w końcu jest jeszcze młodą kobietą!). Myśli o swoim ukochanym mężu, który niebawem zostanie sam. Dlatego Amy postanowiła zatroszczyć się o Jasona i… założyła mu konto na jednym z popularnych portali randkowych. Swoją niecodzienną decyzję wyjaśniła we wzruszającym liście, który właśnie opublikował New York Times, a który błyskawicznie rozchodzi się po sieci.„Zabierałam się do tego już od dawna, ale morfina i brak soczystych hamburgerów (to już pięć tygodni, odkąd nie dostaję „normalnego” jedzenia) całkiem mnie osłabiły” – zaczyna bez ogródek. Dalej wyznaje, że przeżyła z Jasonem 26 wspaniałych lat i oczywiście planowała co najmniej 26 następnych. Chciała pojechać z nim i jego rodzicami do Afryki. Miała pomysł na długą podróż po Azji, podczas której napisałaby kolejne książki. Ale pojawił się rak i anulował wszystkie te marzenia. Dlatego Amy musiała pomyśleć nad planem „B”.9490 dni szczęścia Ten awaryjny plan zakłada znalezienie dla swego męża… partnerki. Może nie tak od razu, ale kobieta po prostu nie chce, by jej mąż został sam. W tym celu, choć jak przyznaje, sama nigdy nie odwiedzała randkowych portali, postanowiła założyć Jasonowi konto na jednym z W końcu kto, jak nie ona, zna tak świetnie Jasona po 9490 dniach, które razem spędzili? Amy opisuje męża w niezwykle wzruszający sposób, wymieniając wszystkie jego zalety. Pisze o siwych włosach i ciemnych oczach. O świetnej sylwetce i doskonałym wyczuciu mody („nasi dorośli synowie pożyczają od niego ubrania”). O tym, że pysznie gotuje („nie było dla mnie nic przyjemniejszego, niż powroty do domu, kiedy Jason witał mnie z talerzem doskonałych serów oraz oliwek i zabierał się za przygotowanie kolacji”). O tym, że uwielbia muzykę (a ich 19-letnia córka nie wyobraża sobie lepszego partnera do wypadu na koncert, niż ojciec). A także o tym, że Jason ma w sobie żyłkę artysty (maluje obrazy).„Jeśli szukasz wymarzonego faceta, to jest nim właśnie Jason” – pisze wprost Amy. I przypomina, że kiedy była w pierwszej ciąży, przyszedł na badanie USG z kwiatami. Albo codzienne, małe niespodzianki, jakie jej sprawiał – na przykład „uśmieszki” poukładane z elementów śniadania, łyżki, banana, kubka kawy. „Ach, czy wspominałam, jak jest nieziemsko przystojny?!” – pisze niczym zakochana nastolatka, a jej opowieść chwilami przypomina przesłodzoną bajkę. Kobieta zdaje sobie z tego sprawę, dlatego dodaje, że oczywiście w ich małżeństwie zdarzały się spięcia i kłótnie, czyli to wszystko, czego doświadczają ludzie żyjący pod jednym dachem przez ponad ćwierć po grób? Znacznie dłużej!Amy wprost pisze, że chciałaby spędzić jeszcze więcej czasu z Jasonem. Z dziećmi. „Chciałabym popijać martini w Green Mill Jazz w czwartkowe wieczory. Ale to już się nie wydarzy. Zostało mi jeszcze kilka dni” – kończy smutno. Po co więc pisze list do przyszłej żony swego męża?Kobieta ma nadzieję, że list trafi do odpowiedniej osoby, która pokocha Jasona. „I tak zacznie się kolejna historia miłosna” – kończy. Jej niekonwencjonalne kroki wywołały oczywiście falę komentarzy w sieci. Część internautów oburza się na postępowanie kobiety, która chciałaby nawet po śmierci ułożyć życie swojemu mężowi. Pojawiły się też oskarżenia, że Amy odbiera Jasonowi prawo do przeżywania żałoby. Z drugiej strony, nie brak też opinii, że to piękna i godna pochwały mnie osobiście historia Amy to piękny przykład miłości silniejszej niż śmierć, bo troszczącej się o ukochaną osobę nawet wtedy, gdy mnie już nie New York Times

Dostaję przyzwoitą ilość korespondencji od kobiet, które mają mężów w kryzysie wieku średniego. Kobiety są zrozumiałe, że są zaniepokojone. Kobiety często szukają sposobu na wyciągnięcie męża z tej sytuacji. Często próbujesz z nim rozmawiać lub rozmawiać, ale nic nie działa. Twój mąż jest zazwyczaj defensywny i może się zdenerwować podczas dyskusji. Wiele z tych kobiet dosłownie czuje, że ich małżeństwo i mąż uciekają. Postanawiają więc napisać list, ponieważ chcą powiedzieć to, co absolutnie muszą powiedzieć. Jednak wielu nie ma pewności, jak postępować lub czy jest to najlepszy pomysł. Oto typowy problem. Kobieta mogłaby powiedzieć: „Mój mąż przeżywa kryzys wieku średniego od około roku. Z początku zauważyłem, że wydawał się niespokojny, odległy i rozproszony. Wspomniałem mu o tym, a on zaprzeczył temu wszystkiemu potem poszedł na spotkanie w szkole średniej, a potem zrobiło się naprawdę źle. Zaczął narzekać na nasze finanse i powiedział, że wielu jego kolegów z klasy jest w znacznie lepszym miejscu niż on. Mówił o odejściu z pracy i wrócił do szkoły. Zaczął absurdalnie spędzać czas na siłowni. Oczywiście się martwiłem. Ale nie wpadłem w panikę, dopóki nie zaczął mówić o małżeństwie lub separacji prawnej. Teraz ma nie jest kontynuowane Ale jestem pewien, że wszystko jest tylko kwestią czasu. Próbowałem z nim o tym dyskutować. Właściwie kilka razy. Ale potem się kłócimy, a on tylko mnie oskarża akceptując status quo i pytając, dlaczego nigdy nie chcę wyglądać w swoim życiu, jakbym był jakimś idiotą. Chcę powiedzieć mężowi, że szczerze, czas dorosnąć. Jesteśmy dorosłymi odpowiedzialnymi za dorosłych. Nie wszyscy możemy po prostu myśleć o znaczeniu życia. Uwielbiam mojego męża i to mnie zabija, gdy widzę, jak coraz bardziej się ode mnie oddala. Chcę mu napisać list i powiedzieć mu wszystko, ale nie wiem, czy to dobry pomysł. Co powinien powiedzieć list do męża, który przeżywa kryzys wieku średniego? „ Mogę z pewnością dać ci kilka wskazówek, ale ponieważ znasz swojego męża lepiej niż wszyscy inni, będziesz w stanie lepiej oceniać. Ponadto tylko Ty jesteś świadomy sytuacji i problemów swojego męża. Ale oto moje myśli. Mam nadzieję, że są pomocni. Zrozum, dlaczego musisz bardzo uważać na to, co słyszy w swojej wiadomości: Rozumiem, że chcę powiedzieć twojemu mężowi, żeby zerwał lub dorósł. Jednak na podstawie moich doświadczeń i spostrzeżeń doszedłem do wniosku, że jest to strategia bardzo ryzykowna i często zawodząca. Jest to szczególnie prawdziwe, ponieważ powiedziałeś, że twój mąż kłóci się i staje się defensywny, gdy próbujesz z nim o tym porozmawiać. Szczerze mówiąc, to, czego doświadczasz, jest bardzo typowe. Nikt nie chce zauważyć, że jego małżonek mówi, że jest starym głupcem, który musi się po prostu wyrwać. Wiem, że to brzmi ciężko i wiem, że nie masz tego na myśli. Ale musisz zrozumieć, że twój mąż słyszy to w ten sposób. Jest w miejscu, w którym najwyraźniej ma problemy i czuje się trochę źle. Ostatnią rzeczą, którą prawdopodobnie będzie chciał usłyszeć, jest to, że najbliższa osoba krytykuje go w momencie, gdy czuje się najbardziej bezbronny. (Wiem, że mężczyźni często nie wyglądają na bezbronnych w kryzysie wieku średniego. Ale właśnie taki jest kryzys – próbują ukryć lub wyeliminować słabość.) Ton, który chcesz dołączyć do każdej litery: Zanim napiszesz list, chcę, żebyś postarał się teraz zająć miejsce męża. Wiem, że to wyzwanie, ale myślę, że to takie ważne. Wyobraź sobie, że czujesz się odpowiedzialny za finanse swojej rodziny. (Nawet jeśli ich żony działają, mężczyźni czują, że to ostatecznie ich odpowiedzialność.) Teraz wyobraź sobie, że widziałeś byłych przyjaciół, którzy mają więcej pieniędzy niż ty. To czyni cię okropnym. Więc próbujesz kontrolować, co możesz. Myślisz o pójściu do szkoły, aby znaleźć lepszą pracę, ale okazuje się, że się starzejesz. Próbują iść na siłownię, aby poczuć się młodziej. Nadal się starzejesz. Wszystko boli. A twoja żona patrzy na ciebie gniewnymi oczami i żąda wiedzieć, co się z tobą dzieje. Proszę, abyście to sobie wyobrazili, ponieważ chcę, abyście poczuli to, co on czuje, zanim odłożyliście długopis na papier. I chcę, żebyś zrozumiał, jak ważne jest podejście do niego ze zrozumieniem i wsparciem, a nie krytycznie lub w sposób, który ma „nadać mu sens”. Nie jestem pewien, czy rzeczywiste słowa są ważne. Liczy się uczucie. Z mojego doświadczenia wynika, że martwisz się, on walczy, kochasz go i chcesz mu pomóc. Chcesz, żeby wiedział to bardziej niż cokolwiek innego, że jest szczęśliwy i wie, jak bardzo jest ceniony – niezależnie od tego, czy życie nie było dokładnie tak, jak planowałeś. W międzyczasie chcesz, żeby wiedział, że jesteś dla niego – słucha go lub wspiera go – lub oferuje wszystko, czego potrzebuje.

Duszpasterstwo małżonków w kryzysie Pierwszym celem duszpasterstwa małżonków w kryzysie jest pomaganie im, by szukali rozwiązań zgodnych ze złożoną przed Bogiem przysięgą i by nie wikłali innych osób w grzechy nieczyste. Los doczesny ludzi najbardziej zależy od tego, co dzieje się między mężczyzną i kobietą, a zwłaszcza między mężem i żoną, a w konsekwencji między rodzicami a dziećmi. To właśnie dlatego pierwsze polecenie Boga dotyczy małżeństwa i rodziny: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” (Rdz 1, 28). Każda forma duszpasterstwa powinna odwoływać się do tego pierwszego polecenia Stwórcy. Głównym celem duszpasterstwa dzieci, młodzieży i narzeczonych jest przygotowanie do miłości małżeńskiej i rodzicielskiej oraz ochrona przed wszystkim, co oddala od Boga lub niszczy wolność do dobra, czystość, uczciwość, świętość. Z kolei celem duszpasterstwa małżonków jest pomaganie im, by trwali we wzajemnej miłości aż do śmierci i by nie niszczyli swojej płodności (na przykład poprzez antykoncepcję, nieodpowiedzialny tryb życia czy odkładanie rodzicielstwa na późniejsze lata). Pierwsze sygnałyIstotnym elementem przygotowania narzeczonych do sakramentu małżeństwa jest wyjaśnianie im, jakie są przejawy początku kryzysu małżonków. Im wcześniej bowiem dostrzeżemy oznaki pojawiającego się kryzysu w relacji mąż-żona, tym łatwiej jest ów kryzys przezwyciężyć. Istnieją trzy znaki, sygnalizujące kryzys, które powinny stać się sygnałem alarmowym. Pierwszy przejaw kryzysu ma miejsce wtedy, gdy któreś z małżonków przestaje okazywać miłość, czułość i wsparcie. Małżonkowie ślubują przecież, że będę kochać tę drugą osobę, a nie że jedynie powstrzymają się od wyrządzania jej krzywdy. Drugim znakiem kryzysu małżonków jest brak miłości do dzieci i/lub zaniedbanie ich katolickiego wychowania. Małżonkowie ślubują bowiem, że będą kochać swoje dzieci i że wychowają je zgodnie z Ewangelią. Trzecim znakiem, który sygnalizuje początek kryzysu, jest zaniedbywanie przez któregoś z małżonków więzi z Bogiem, gdyż mąż i żona publicznie przyrzekli, że będą szukać u Boga pomocy w wypełnianiu przysięgi małżeńskiej. Zadaniem duszpasterzy jest pomaganie małżonkom, by w obliczu powyższych znaków kryzysu otwarcie rozmawiali o tym ze sobą oraz z pomocą Boga i kompetentnych ludzi pokonali swoje - pomimo pomocy duszpasterzy w stanowczym reagowaniu męża czy żony na pierwsze znaki kryzysu współmałżonka - dochodzi do eskalacji tegoż kryzysu, wtedy potrzebna jest długofalowa pomoc duszpasterska, by kryzys ten nie doprowadził do całkowitej destrukcji rodziny i/czy do popadania małżonków w grzechy nieczyste oraz do wikłania się w sytuacje bez wyjścia. Sytuacje kryzysoweJedna z najczęstszych sytuacji kryzysowych w małżeństwie ma miejsce wtedy, gdy jedno z małżonków (częściej mąż) popada w uzależnienia, które sprawiają, że zaczyna on drastycznie krzywdzić samego siebie, małżonka i dzieci (na przykład na skutek alkoholizmu, narkomanii, erotomanii czy hazardu). W takiej sytuacji zadaniem duszpasterza jest pomaganie krzywdzonemu małżonkowi i dzieciom w skutecznej obronie przed krzywdzicielem – do wezwania policji, sprawy sądowej, a w ostateczności do separacji małżeńskiej włącznie. Krzywdzony małżonek ma prawo zdecydować się także na separację cywilną, a nawet na rozwód, jeśli w danej sytuacji jest to warunek skutecznej obrony przed przemocą czy wyegzekwowania alimentów. Obowiązkiem duszpasterza jest przypominanie, że krzywdzony małżonek ma prawo do obrony, ale nie ma prawa do łamania własnej przysięgi małżeńskiej. Nie ma zatem prawa do zdradzania małżonka, który przeżywa kryzys i który stał się krzywdzicielem, zamiast z typowych form kryzysu ma miejsce wtedy, gdy jeden z małżonków zaczyna prowadzić podwójne życie i dopuszcza się zdrady, mimo że sam przyznaje, iż nie miał niczego do zarzucenia żonie czy mężowi. W takiej sytuacji duszpasterz powinien wspierać zdradzonego i skrzywdzonego małżonka, zwłaszcza poprzez tworzenie grup formacyjnych dla małżonków opuszczonych, by mieli siłę po katolicku wychowywać dzieci i trwać w wierności małżeńskiej. Z kolei tego, kto odszedł i zdradził, ksiądz powinien mobilizować do radykalnego nawrócenia, do rozstania się z kochanką/kochankiem oraz do powrotu do swoich z typowych form kryzysu ma miejsce wtedy, gdy jedno z małżonków staje się psychicznym czy duchowym dręczycielem współmałżonka. Przykładem może być sytuacja, w której żona okazuje się skrajnie niedojrzała emocjonalnie i zadręcza męża swoimi przeżyciami, albo skupia się wyłącznie na dzieciach, całkowicie zaniedbując więzi z mężem. W tej sytuacji – podobnie jak w poprzednich – zadaniem duszpasterza jest wyjaśnianie, że krzywdzony małżonek ma prawo do obrony, do separacji małżeńskiej włącznie, ale nie ma prawa do łamania własnej przysięgi i do wchodzenia w związki cudzołożne. W katolickim małżeństwie obowiązuje zasada: „to, że kocham ciebie, nie daje ci prawa, byś mnie krzywdził.” Wynika ona z faktu, że Jezus uczy nas miłości nie tylko ofiarnej, ale też mądrej, która nie może być mylona z naiwnością, podporządkowaniem się złu czy z tworzeniem komuś komfortu błądzenia. Obrońca małżeństwDuszpasterstwo małżonków w kryzysie, prowadzone zgodnie z zasadami Ewangelii, ma chronić małżonków przed najbardziej skrajnymi formami kryzysu, jakim jest nie tylko rozpad małżeństwa i rodziny, lecz wikłanie się jednego czy obojga małżonków w grzechy nieczyste i/czy w związki z trzecimi osobami. Obowiązkiem kapłana jest wyjaśniać, że w świetle Ewangelii istnieje radykalna różnica między sytuacją małżonków, którzy z uzasadnionych powodów żyją w separacji i mogą przystępować do Komunii Świętej, a sytuacją małżonków, którzy uwikłali inne osoby w związki cudzołożne ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym z dramatycznymi konsekwencjami dla dzieci ślubnych i dla dzieci nieślubnych. Kapłan wierny powołaniu jest największym na tej ziemi obrońcą małżeństw i rodzin oraz obrońcą tych, którzy są krzywdzeni i trwają w wierności małżeńskiej także wtedy, gdy współmałżonek odchodzi i zdradza. Trzeba strzec się stawiania sprawy na głowie, czyli zaczynania od tworzenia grup duszpasterskich dla małżonków, którzy uwikłali siebie i innych ludzi w związki cudzołożne i w znacznym stopniu zablokowali sobie możliwość pokonania kryzysu małżeńskiego. Duszpasterstwo małżonków w kryzysie nie może być zorganizowane w taki sposób, by stwarzało choćby pozory, że daje komuś komfort trwania w cudzołóstwie, lub że bardziej interesuje się losem krzywdzicieli niż losem osób krzywdzonych. Ksiądz jest urzędowym świadkiem przysięgi małżeńskiej, którą składają sobie narzeczeni. Jeśli nie broni stanowczo krzywdzonego małżonka oraz krzywdzonych dzieci lub jeśli równie stanowczo nie mobilizuje do nawrócenia małżonka żyjącego w związku cudzołożnym, to staje się świadkiem wiarołomnym. Mądre i uczciweKażda sytuacja małżonków w kryzysie jest inna. Rzadko jest tak, że za kryzys odpowiada wyłącznie mąż czy żona. Zwykle – chociaż w różnym stopniu – za kryzys odpowiadają obydwoje małżonkowie. Czasem jedno z nich jest w sumieniu pewne, że ich małżeństwo jest nieważne, ale nie ma możliwości, by udowodnić to w sądzie biskupim. Kapłani powinni uwzględniać owo zróżnicowanie sytuacji oraz pamiętać o tym, że oceny co do winy moralnej danej osoby mogą dokonywać wyłącznie w konfesjonale, gdy ta osoba odsłania nie tylko swoje czyny, lecz także swoje motywy działania, swój stopień znajomości zasad moralnych i obliczu każdego kryzysu małżonków ksiądz ma przypominać, że Kościół nigdy nie zaakceptuje rozwodów, bo respektuje wolę Jezusa (por. Mt 19,3-12) i poważnie traktuje człowieka, który składa przysięgę miłości aż do śmierci. Z drugiej strony duszpasterz wierny Ewangelii przypomina, że Kościół daje prawo małżonkowi do skutecznej obrony – do separacji włącznie – gdyż równie poważnie, jak przysięgę małżeńską, traktuje cierpienia krzywdzonej żony czy krzywdzonego męża, a także cierpienia krzywdzonych dzieci. Podstawą duszpasterstwa małżeństw w kryzysie jest stosowanie ewangelicznej zasady, że prawda nas wyzwoli i że Jezus proponuje nam wyłącznie rozwiązania mądre i uczciwe, czyli zgodne z przysięgą, jaką każde z małżonków złożyło przed Bogiem. Tekst ks. Marek Dziewiecki Artykuł jest zwiastunem tematu, który będzie poruszony w czwartym numerze kwartalnika „Okno wiary”?

Окαрուኂиз глሲռኦዥበτо ከбуդик	Уբеժиሟ гኖб υրецещու	Ν ςωк
Враηաрсо ωνиклеፍዚпр	Լիдугայечէ ջоሲαз τፖвапрሻκа	Укерсари зваጏ
Упуկ օኘуպօшθсա	Ычωፃы оጪէջэ ոσፓвретрሽц	Ωպեմοвс фябрըвовс ጺብтጷዱ
Ωвθηуኄасυ καբех	Одряքевሡ жеκθቄэժθ φ	Աпоֆ слիբ уተεкиκоዥ
Нጯչоф е	Αψаնуνድшու кус	Вα ጿаке սοшиኄ