Zgodnie ze swoją misją, Redakcja dokłada wszelkich starań, aby dostarczać rzetelne treści medyczne poparte najnowszą wiedzą naukową. Dodatkowe oznaczenie "Sprawdzona treść" wskazuje, że dany artykuł został zweryfikowany przez lekarza lub bezpośrednio przez niego napisany. Taka dwustopniowa weryfikacja: dziennikarz medyczny i lekarz pozwala nam na dostarczanie treści najwyższej jakości oraz zgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Nasze zaangażowanie w tym zakresie zostało docenione przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, które nadało Redakcji honorowy tytuł Wielkiego Edukatora. Sprawdzona treść data publikacji: 09:41 Konsultacja merytoryczna: Lek. Aleksandra Witkowska ten tekst przeczytasz w 7 minut Empatia jest zdolnością rozpoznawania i współodczuwania stanów psychicznych innych osób. Umiejętność postawienia się w sytuacji innego człowieka i przyjęcia jego sposobu myślenia jest ważna w kontekście interakcjach społecznych. Empatia wiążę się też z kształtowaniem osobowości i dojrzałości emocjonalnej w młodym wieku. Skąd bierze się empatia? O czym może świadczyć brak empatii? fizkes / Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Empatia – co to? Skąd bierze się zdolność empatii? Dwa rodzaje empatii Kim jest człowiek empatyczny? Rozwój empatii u dzieci Czy empatii można się nauczyć? O czym świadczy brak empatii? Empatia – co to? Empatia to powszechnie znane słowo, czy jednak zdajemy sobie sprawę, co to oznacza być człowiekiem empatycznym? Greckie słowo "empátheia" oznacza "cierpienie". W psychologii termin empatia odnosi się do zdolności zauważania i współodczuwania stanów emocjonalnych innych ludzi. Empatii nie należy mylić ze współczuciem. Współczucie stawia nas niejako wyżej od osoby, której współczujemy, zaś zdolność empatii to umiejętność postawienia się w sytuacji innej osoby. W praktyce empatia jest niezwykle ważną umiejętnością społeczną. Osoba o znacznych zdolnościach empatycznych rozumie własne emocje i potrafi trafnie rozpoznać stany emocjonalne u innych ludzi. Wpływa to korzystnie na rozumienie zależności społecznych oraz relacje interpersonalne. Osoby empatyczne są świadome uczuć innych osób, dostrzegają podłoże wyznawanych przez nie wartości i potrafią wczuć się w konkretne sytuacje. Taka percepcja świata pozwala na weryfikowanie własnych poglądów i przyznawanie się do błędów, a także znaczne ograniczenie zachowań agresywnych. Brak empatii w kontekście społecznym jest zjawiskiem negatywnym, ponieważ prowadzi do obojętności, trudności w rozwiązywaniu konfliktów i sięgania rozwiązań siłowych. Pojęcie empatii jest ważne w kontekście inteligencji emocjonalnej. Dawniej inteligencję interpretowano jako szeroko pojęte zdolności umysłowe, do których należały przede wszystkim myślenie logiczne i abstrakcyjne, szybkie kojarzenie i analizowanie faktów, sprawne przetwarzanie informacji i wykorzystywanie wiedzy. Inteligencja właśnie w ten sposób kojarzy się również dzisiaj, głównie ze względu na popularne testy inteligencji określające IQ (iloraz inteligencji). Mimo takiego wyobrażenia współcześnie psychologia rozróżnia się kilka typów inteligencji, w tym abstrakcyjną, werbalną czy inteligencję emocjonalną (EQ). Elementami składowymi EQ są kompetencje społeczne takie jak asertywność, współpraca, przywództwo, perswazja oraz empatia. Skąd bierze się zdolność empatii? Ciekawym pytaniem jest, dlaczego jedni z nas są bardziej empatyczni od innych. Według naukowców badających ludzki mózg empatia jest naturalną cechą każdego człowieka, bez której nie bylibyśmy zdolni do budowania relacji w społeczeństwie. Empatia pozwala na zaspokojenie potrzeby przynależności, która znajduje się w centrum słynnej piramidy potrzeb Maslowa. Empatia to zdolność do odczuwania stanów psychicznych innych osób, a także umiejętność przyjęcia ich sposobu myślenia i zobaczenia rzeczywistości z ich perspektywy. Co sprawia, że ludzie charakteryzują się tak bardzo zróżnicowanymi poziomami empatii? Psychologia wyróżnia trzy grupy przyczyn odpowiedzialnych za budowanie poziomu empatii u człowieka: predyspozycje biologiczne, psychologiczne i środowiskowe. Predyspozycje biologiczne to materiał, który dostajemy od swoich przodków. Rodzimy się zaprogramowani na określony poziom empatii, a naukowcy twierdzą, że predyspozycje biologiczne odpowiadają za nasz poziom empatii aż w 50 procentach. Predyspozycje psychologiczne to wzorce, jakie otrzymaliśmy w dzieciństwie oraz relacje, jakie panowały i panują wśród naszych najbliższych. Psychologowie twierdzą, że osoby empatyczne były wychowywane w poczuciu odpowiedzialności za drugą osobę, ale i świadomości konsekwencji popełnianych czynów. Osoby wykazujące niższy poziom empatii zwykle wychowywały się w poczuciu bezkarności oraz braku odpowiedzialności za innych. Predyspozycje środowiskowe to czynniki, które kształtują nas przez całe życie. Psychologia twierdzi, że poziom empatii zmienia się wraz z wiekiem, a zasadniczy wpływ na poziom empatii ma środowisko, w jakim przebywamy oraz panujące w nim akceptowane wzorce zachowań. Według węgierskiej psycholożki dziecięcej Margaret Mahler przeciwieństwem empatii jest egocentryzm. Egocentrycy umieszczają siebie w centrum świata i często nie mają zdolności do akceptowania poglądów innych niż ich własne. Nie potrafią zrozumieć, że inne osoby też mają uczucia, patrzą na świat wyłącznie ze swojego punktu widzenia i uważają, że wszyscy powinni postępować zgodnie z ich wolą i przekonaniami. Zobacz też, jakimi cechami wyróżnia się osobowość narcystyczna. Warto zauważyć, że powszechne przekonanie o tym, jakoby kobiety były bardziej empatycznymi osobami od mężczyzn, jest mitem. Płeć nie ma żadnego wpływu na nasze zdolności do odczuwania określonych stanów emocjonalnych i zdolności współodczuwania. Kluczową kwestią może tu być pewien model oczekiwań społeczny, zgodnie z którymi od mężczyzn oczekuje się powściągliwości w okazywaniu emocji. Dwa rodzaje empatii Psychologowie wyróżniają dwa rodzaje empatii: Empatia emocjonalna wiąże się z odczuwaniem emocji innych osób. To rozumienie, że ktoś odczuwa takie emocje jak ból, starach, gniew lub złość. Osoba z empatią emocjonalną rozumie, co jest przyczyną uczuć drugiej osoby, potrafi je sobie wyobrazić, umie też współodczuwać te emocje. Bezpośrednio w dialogu ten rodzaj empatii ułatwia porozumienie się, a także w naturalny sposób dostosowanie języka niewerbalnego. Empatia poznawcza to zdolność przejęcia sposobu myślenia drugiej osoby i obserwacja rzeczywistości z jej perspektywy. Ta umiejętność znacznie ułatwia komunikację również z osobami nieznajomymi lub pochodzącymi z innych grup kulturowych, ponieważ osoba wykazująca empatię poznawczą jest w stanie przystosować się do założeń innego systemu wartości. Co ciekawe, empatia emocjonalna i poznawcza mogą, ale nie muszą iść w parze. Możemy rozumieć drugą osobę, jej stanowisko i emocje, ale zupełnie tych emocji nie czuć. Można też odczuwać emocje, ale nie w pełni rozumieć stanowisko danej osoby. Kim jest człowiek empatyczny? Człowiek o wysokiej zdolności empatii stawia dobro innych ponad własne cele. Jednak taka postawa nie zawsze jest dla nas dobra. W sytuacji, gdy nie potrafimy skupić się na swoich potrzebach, a nasze życie polega na ciągłym poświęceniu dla innych, możemy mówić o destrukcyjnym wpływie empatii na nasze własne życie. Badania wykazują, że wielu z nas wychowywanych jest w poczuciu winy, o czym świadczy nadużywanie form grzecznościowych zaczynających się od "przepraszam". Co czwarty dorosły rozpoczyna tak większość pytań, ale czy tak naprawdę powinniśmy za wszystko przepraszać? Oczywiście, że nie! Takie z pozoru błahe przyzwyczajenie językowe świadczy o zaburzonym poczuciu własnej wartości oraz o poczuciu wyobcowania w społeczeństwie. Osoba nadmiernie empatyczna nie potrafi postawić swoich potrzeb na pierwszym miejscu, a gdy tak się w końcu dzieje, dopada ją poczucie winy. Dopóki nasza empatia prowadzi do wspierania i rozwiązywania problemów naszych bliskich, wszystko jest w porządku. Jednak w sytuacji, gdy w wyniku nadmiernego współodczuwania przejmujemy cierpienia i problemy innych, pojawiają się nieprzyjemne dla nas skutki. W skrajnych przypadkach, osoby zbyt empatyczne nie są w stanie obejrzeć serwisu informacyjnego, gdyż prezentowane codzienne wiadomości wzbudzają w nich nadmierny smutek oraz poczucie winy za to, że w ich życiu wszystko zdaje się dobrze układać. Choć empatia to zdolność, która zgodnie z greckim pochodzeniem słowa, może przynieść nam wiele cierpień, psychologowie są zgodni, że niezależnie od tego, jakie emocje nam towarzyszą przy współodczuwaniu, wszystko, co robimy z myślą o drugim człowieku, jest dla nas najcenniejszym doświadczeniem duchowym. To, czy warto być empatycznym, czy też stawiać tylko i wyłącznie swoje dobro na pierwszym miejscu, jest indywidualną decyzją każdego z nas. Z punktu widzenia psychologii, najkorzystniej jest umieć znaleźć złoty środek, choć jak pokazuje wiele życiowych sytuacji – nie zawsze jest to proste. Rozwój empatii u dzieci Jedna z teorii – teoria Jeana Piageta – mówi, że empatia jest pochodną rozwoju poznawczego. Według tego szwajcarskiego biologa i psychologa dzieci do siódmego roku życia są egocentrykami i nie potrafią zrozumieć i współodczuwać uczuć innych ludzi i zwierząt. Ich egocentryzm jest nieświadomy. Z czasem rozwijają swoją świadomość i stopniowo stają się coraz bardziej empatyczne. Liczne doświadczenia wskazują jednak na to, że już nawet trzyletnie dzieci wykazują zachowania empatyczne i potrafią rozpoznać i nazwać uczucia. W latach 70. XX. Wieku Helen Borke przeprowadziła badanie z udziałem 200 dzieci w wieku od 3 do 8 lat. Eksperyment miał kilka etapów. Na jednym z nich dzieciom pokazywano różne twarze i proszono żeby nazwały emocje, które widzą. Już trzylatki prawidłowo nazywały emocje, chociaż im dziecko było starsze, tym wynik był lepszy. W kolejnym etapie badań dzieci słuchały opowiadań, w których bohater doświadczał określonych emocji. Mali uczestnicy badania mieli je nazwać lub przyporządkować odpowiednią twarz, wyrażającą tę emocję. Najmłodsi uczestnicy badania i z tym zadaniem poradzili sobie dobrze. Wyniki tych badań zaprzeczają więc teorii Piageta, że dzieci poniżej siódmego roku życia nie mogą okazywać empatii. Dowiedz się więcej o rozwoju psychicznym dziecka w wieku od dwóch do sześciu lat. Czy empatii można się nauczyć? Empatia jest wypadkową kilku czynników, o których wspominaliśmy wcześniej. To sprawia, że do pewnego stopnia można się jej nauczyć, a przynajmniej zrozumieć część mechanizmów wpływających na relacje międzyludzkie. Czasem empatię może wyzwolić jakieś zdarzenie, które sprawi, że zaczniemy dostrzegać emocje innych. W rozwijaniu empatii pomaga też przygarnięcie zwierzęcia. Koty i psy (ale też inne domowe zwierzęta) bezbłędnie rozpoznają emocje swojego właściciela i mogą nas uczyć tego samego w stosunku do innych ludzi. Dowiedz się więcej: Na wszystko najlepszy jest pies, czyli dogoterepia Trening empatii warto oprzeć na tych punktach: ćwiczenie uwagi - obserwowanie sytuacji, przyglądanie się jej rozwojowi; ćwiczenie słuchania - zrozumienie tego co się słyszy, wyczulenie na nazywanie emocji przez drugą osobę, skupienie się na tym co chce przekazać; ćwiczenie samoświadomości - rozpoznawanie własnych uczuć i nauczenie się ich nazywania; ćwiczenie komunikacji - komunikowanie swoich uczuć i nazywanie uczuć innych osób. Empatia pomaga w wielu sytuacjach, ułatwia codzienne funkcjonowanie, pozwala na nawiązanie dobrych relacji. Jest pożądana w wielu zawodach, w których człowiek bez empatii sobie nie poradzi. Warto też uświadomić sobie, że osoba pozbawiona empatii lub o jej bardzo niskim poziomie może narzucać innym swoją wolę i nie dostrzegać, że taka bezkompromisowość jest źródłem konfliktów i negatywnych emocji. Warto przeczytać: Myślisz, że geny są najważniejsze? Coś innego decyduje o twojej osobowości Siedem zaburzeń psychicznych, które mogą nas zniszczyć Rodzice, a nie korporacja, zrobili z ciebie pracoholika O czym świadczy brak empatii? Brak empatii lub empatia na niskim poziomie to zjawiska, które mają różne źródła. W niektórych przypadkach przyczyny takiego stanu rzeczy mają podłoże w dzieciństwie, gdy prawidłowe procesy, które prowadzają do naturalne adaptacji dziecka w społeczeństwie, zostaną zakłócone. Wystarczy tutaj trudna sytuacja rodzinna, w tym częste konflikty, brak poczucia bezpieczeństwa, ignorowanie dziecka przez rodziców lub opiekunów. Nieprawidłowy rozwój emocjonalny powodują także różnego rodzaju sytuacje patologiczne, traumy, a także niekorzystny wpływem otoczenia. Czasem czynniki środowiskowe jedynie ograniczają rozwój empatii, ale na dalszych etapach życia ta zdolność wciąż może ewoluować, jeśli będziemy rozwijać nasze procesy poznawcze i nabywać odpowiednie doświadczenia. Bak empatii to również jeden z objawów zaburzeń osobowości, w tym osobowości narcystycznej i osobowości psychopatycznej. Są to zaburzenia psychiczne, co oznacza, że niewykształcona empatia wynika również z predyspozycji genetycznych. Na zaburzenia o naturze antyspołecznej narażone są też osoby, u których w życiu płodowym doszło do komplikacji wpływających również na rozwój mózgu. Empatia psychologia współodczuwanie poziom empatii predyspozycje biologiczne predyspozycje środowiskowe relacje międzyludzkie Startuje plebiscyt na "Lekarza z Empatii" 24 listopada startuje Plebiscyt „Lekarz z empatii”. Kandydatów do tytułu może zgłosić każdy, kto będąc pacjentem otrzymał od lekarza nie tylko fachową pomoc, ale... Materiały prasowe Pielęgniarka tłumaczy, dlaczego jej koleżankom często brak empatii Dzień z życia pielęgniarki to chaos pełen wciąż nowych zadań do wykonania. W ciągu 12 godzin przemierza ona oddział 157 razy. Gdy w końcu usiądzie, zaczynają się... Agnieszka Mazur-Puchała Lek przeciwlękowy zmniejsza empatię u szczurów Midazolam, lek stosowany u osób z zaburzeniami lękowymi, sprawia, że szczury stają się mniej empatyczne - wykazały badania prowadzone przez naukowców z... PAP Gen związany z zespołem Aspergera i empatią Warianty genu GABRB3 odgrywają rolę nie tylko w rozwoju zespołu Aspergera, ale także mają związek z obniżonym poziomem empatii u części populacji ogólnej - wynika... AG Nawiązywanie relacji + ćwiczenie [SPOKOJNA GŁOWA - Mindy] Z natury jesteśmy istotami stadnymi, dlatego nawiązywanie relacji to jedna z najważniejszych potrzeb naszego życia. Posłuchaj wstępu i wykonaj prostą medytację,... Inteligencja emocjonalna – czym jest i jakie cechy posiadają osoby inteligentne emocjonalnie? Inteligencja emocjonalna nie jest czymś, co zapewni nam sukces czy uchroni przed problemami w pracy, ale zdecydowanie pomaga nam w nawiązywaniu kontaktów z innymi... Altruista - kim jest? Czy w XXI wieku znajdziemy miejsce na altruizm? Altruista to osoba szlachetna, empatyczna, gotowa do niesienia pomocy potrzebującym. Czy w naszym świecie jest jeszcze miejsce na altruizm?

Empatia to zdolność do współodczuwania stanów emocjonalnych drugiego człowieka. Pozwala zrozumieć jego decyzje, postawy i działania. Według psychologów empatia świadczy o wysoko rozwiniętej inteligencji emocjonalnej, a jej posiadanie zależy od relacji z rodzicami we wczesnym dzieciństwie, od środowiska, w którym wzrastamy. Kobieta i mężczyzna Spis treściCo to jest empatia? DefinicjaPrzeciwieństwo empatiiEmpatia u dzieciEmpatia: dlaczego jest taka ważna?Czy empatii można się nauczyć? Co to jest empatia? Definicja Empatia to inaczej współodczuwanie, czyli umiejętność wyobrażenia sobie uczuć i emocji drugiej osoby, co określamy mianem empatii emocjonalnej, oraz zdolność odczytywania sposobu myślenia drugiej osoby, co z kolei nazywamy empatią poznawczą. Człowiek empatyczny jest w stanie w większym stopniu niż ktoś, kto jest empatii pozbawiony, zrozumieć postawy i działania innych dzięki temu, że umie wczuć się w ich stan wewnętrzny. Potrafi spojrzeć na rzeczywistość czyimiś oczami i wyobrazić sobie, co druga osoba czuje, a często nawet przeżywać pewne wydarzenia razem z nim i wspólnie cieszyć się z sukcesu lub płakać nad porażką. Poradnik Zdrowie: psychoterapia Często egocentrycy są zdolni do agresji, podczas gdy empatia hamuje takie zachowania. Przeciwieństwo empatii Można powiedzieć, że przeciwieństwem empatii jest egocentryzm. Tak twierdziła np. węgierska psycholog dziecięca, Margaret Mahler. Egocentryk to ktoś, komu wydaje się, że świat kręci się wokół niego. Nie jest w stanie na daną sytuację spojrzeć z innej perspektywy niż swoja i nie umie wyobrazić sobie stanów emocjonalnych innych ludzi. Często nie uświadamia sobie nawet tego, że inni ludzie również mają uczucia. Dla niego istnieje tylko on sam. Większość ludzi potrafi jednak w mniejszym lub większym stopniu wczuć się w położenie drugiej osoby. U niektórych empatia jest bardzo wysoko rozwinięta, a u innych ten proces nie zachodzi, na zawsze pozostają egocentrykami. Empatia u dzieci Zagadnieniem empatii zajmował się szwajcarski biolog i psycholog, Jean Piaget. Jego zdaniem empatia jest pewnym etapem rozwoju poznawczego. Małe dzieci aż do 7. roku życia są egocentrykami, nie uświadamiają sobie, że inne osoby czy zwierzęta coś czują. Są nieświadomie skoncentrowane na sobie. Oznacza to, że nie potrafią wczuć się w położenie innej osoby, są przekonane, że znajdują się w centrum wszechświata. Z czasem świadomość rozwija się i dziecko staje się stopniowo coraz bardziej empatyczne. W latach 70. XX w. Helen Borke przeprowadziła eksperyment na 200 dzieciach w wieku od 3 do 8 lat. Badanie składało się z kilku etapów. W jednym z nich pokazywano dzieciom zdjęcia twarzy wyrażających różne emocje, np. radość, smutek, strach, złość. Co się okazało? Nawet 3-letnie dzieci potrafiły prawidłowo identyfikować te emocje, choć rzeczywiście z wiekiem szło im to coraz lepiej. Już 3-latek jest świadomy, że inni ludzie mają uczucia i że te uczucia różnią się w zależności od sytuacji. W innym etapie eksperymentatorzy czytali opowiadania, których bohater doświadczał którejś z tych emocji. Dzieci miały nazwać tę emocję lub przyporządkować do postaci odpowiednią twarz. Tu także nawet trzylatki dobrze sobie radziły. Małe, 3-3,5-letnie, dzieci najlepsze wyniki osiągały w rozpoznawaniu emocji określających rzeczy przyjemne lub nieprzyjemne, co wynika najprawdopodobniej z tego, że skoncentrowane są one raczej na zaspokajaniu swoich potrzeb, a to wiąże się z uczuciem przyjemności, gdy osiągają to, czego chcą lub smutku czy złości, gdy się im odmawia. Inaczej jest ze strachem. Tę emocję lepiej identyfikowały dzieci nieco starsze, w wieku 4,5-5 lat. Na tym etapie maluchy zaczynają oglądać różne kreskówki i choćby z nich mogą nauczyć się strachu. Ogólnie rzecz biorąc, wyniki tego eksperymentu zaprzeczyły teorii Piageta, że aż do 7 r. ż. dzieci są egocentrykami. A każdy rodzic wie, że nawet mniejsze dzieci, 2-2,5-letnie, potrafią podarować swoją zabawkę dziecku, które płacze. Czyli rozumie, co ono czuje i co może je pocieszyć. Co ciekawe, w badaniu nie znaleziono żadnego powiązania z płcią, więc twierdzenie, że empatia to domena kobiet jest także błędne. Czytaj też: Czym jest altruizm i jak rozpoznać altruistę? Jak pokochać siebie? Sposoby na zwiększenie poczucia własnej wartości Jak być asertywnym? Szybka lekcja asertywności Empatia: dlaczego jest taka ważna? Z całą pewnością na rozwój empatii wpływ mają relacje z rodzicami na wczesnym etapie dzieciństwa, a potem także środowisko, w jakim człowiek wzrasta. Dlatego empatia u każdego człowieka ma inny poziom. Istnieją osoby wyjątkowo empatyczne i takie, które tej cechy są kompletnie pozbawione. Warto tu dodać, że skrajnie rozwinięta empatia może stać się problemem. Człowiek, który zanadto przejmuje się czyimiś stanami emocjonalnymi, może z czasem odczuć brak zainteresowania własną osobą (przez siebie i innych!), swego rodzaju zaniedbanie, a czasem nawet i zwykłe zmęczenie. Czy empatii można się nauczyć? Czy ktoś, kto przez całe dotychczasowe życie nie zawracał sobie głowy emocjami innych ludzi może się zmienić? Oczywiście. Nie jest to jednak prosta sprawa i często wymaga zaistnienia wspomagającego bodźca. Może to być jakieś zdarzenie, które wpłynie na postrzeganie przez tę osobę rzeczywistości – np. bezinteresowna pomoc innego człowieka. Zadziałać może nawet przypadek – pozbawiona dotąd empatii osoba zostaje poproszona o spędzenia dnia w schronisku dla bezdomnych zwierząt, w zastępstwie za kogoś innego, i to doświadczenie robi na niej takie wrażenie, że odtąd sama chce pomagać. Posiadanie czworonoga, zwłaszcza psa, w dużym stopniu rozwija empatię. Zwierzaki są najlepszymi nauczycielami w tej dziedzinie, bowiem same bezbłędnie rozpoznają emocje swoich właścicieli. Empatię możemy w końcu kształtować zapisując się do kółka teatralnego. By dobrze zagrać daną postać i odzwierciedlić uczucia, którą nią targają, trzeba się możliwie jak najbardziej wczuć w jej emocje. Tak więc empatii można się nauczyć, ale trzeba chcieć otworzyć serce na uczucia. Ważna jest właśnie ta świadomość oraz decyzja, że chcę pracować nad sobą. To już jest połowa sukcesu. A w trenowaniu empatii pomocne są: uwaga – uważne obserwowanie sytuacji; słuchanie – nie tylko słyszenie, co ktoś mówi, ale dogłębne rozumienie tego, co się słyszy; pogłębienie samoświadomości – zdolność kierowania uwagi w głąb siebie, umiejętność nazywania własnych uczuć ; komunikacja – umiejętność komunikowania zarówno własnych uczuć, jak i odbierania sygnałów wysyłanych przez innych ludzi. Empatia się przydaje Zdolność empatii okazuje się przydatna w wielu życiowych sytuacjach. Pomaga w relacjach międzyludzkich, ułatwia budowanie więzi przyjacielskich, małżeńskich i rodzicielskich oraz zawodowych. Zwiększa szansę na przetrwanie, bowiem pozwala przewidzieć zachowania innych ludzi. Wiedząc, że sąsiadka wybucha złością, gdy wprowadza się rower na klatkę schodową, możemy przygotować się na jej atak agresji, kiedy zdarzy nam się postawić zabłocony wehikuł pod jej drzwiami. Empatia często ułatwia życie, ludzie empatyczni są przeważnie otoczeni przyjaciółmi, a to wiąże się z tym, że zawsze mogą liczyć na ich pomoc. Empatia to bardzo ważna i pożądana cecha także w wielu zawodach, takich jak terapeuci, pracownicy socjalni, nauczyciele, policjanci, a nade wszystko pielęgniarki i lekarze. Dobrze by także było, gdyby stanowiska urzędnicze powierzane były wyłącznie ludziom o wysoko rozwiniętej empatii.

Empatia to naturalna zdolność do odczuwania emocji innych ludzi. Osoby, które ją mają są niezwykle wrażliwe i uczuciowe. Starają się zrozumieć, jakimi motywami kierują się inni, co sprawia, że podejmują takie, a nie inne decyzje, co je uszczęśliwia i zasmuca. Wiedzą, jaki jest stan emocjonalny ich rozmówców, czują to samo, co oni. W sensie ezoterycznym, jest to czułość na wibracje innych ludzi, zwierząt, a także roślin, kamieni. Czasem sięga ona nawet za zasłonę dzielącą światy i pozwala na poczucie duchów. Według ezoteryków wszyscy jesteśmy połączeni, nasze energie łączą się między sobą oraz z wyższą energią. Niektórzy mają po prostu dar korzystania z tych połączeń. To empaci. Współodczuwanie to wspaniały dar i umiejętność. Czasem jednak łączy się z pewnymi niebezpieczeństwami. Szczególnie są na nie narażeni młodzi empaci. Zdarza się, że odczuwając emocje innych, przyjmują je jako własne, a to już może być droga do zagubienia, dezorientacji, a nawet depresji. Złe oddziaływanie najsilniej odczuwane jest w miejscach nagromadzenia negatywnej energii, tam, gdzie ludzie cierpią - najmocniej w szpitalach, ale też na miejscach katastrof i wypadków czy na cmentarzach. Zdarza się to także w kościołach, zatłoczonych środkach komunikacji miejskiej czy w przepełnionych pomieszczeniach. Empatyczność jest niezwykle cenną cechą. Osoby, które ją mają potrafią bezbłędnie odczytać nastrój innych, zrozumieć smutek czy strach. Łagodzą gniew i ból, pomagają rozwiązywać konflikty. Na drugim biegunie jest radość i szczęście, w którym towarzyszą innym. To ciepłe i wspaniałe osoby, których towarzystwo uspokaja, cieszy i pomaga zrozumieć emocje. Jak poznać, czy jesteś empatyczny? Ono cechy takiej osoby: 1. Zawsze wiedzą, kiedy inni kłamią Bezbłędnie odczytują różnicę pomiędzy mową werbalną i niewerbalną. Wiedzą, kiedy ktoś jest z nimi szczery i nie ma problemu z wyłapaniem kłamstw. Wyczuwają wibracje innych osób i czasem, mimo iż na poziomie świadomości biorą wszystko za dobrą monetę, to ich podświadomość wie, komu wierzyć, a komu nie. 2. Wiara w ludzkość Osoby empatyczne obdarzone są wielkim sercem. Ponieważ rozumieją innych i czują ich ból, to chcą również nieść pomoc. Bez namysłu angażują się we wszelkie akcje charytatywne. Organizują, koordynują, zwołują. Muszą jednak pilnować równowagi w swoich uczuciach. Zdejmując innym problemy z pleców, nie mogą brać ich na swoje barki. 3. Ludzie im ufają Niezwykła cecha empatów sprawia, że nawet obcy ludzie łatwo im się zwierzają. Czują się dobrze w ich obecności, mają przeświadczenie, że empaci rozumieją ich nawet bez słów, że nie oceniają. Każdy czasem ma potrzebę, by podzielić się swoimi uczuciami czy przeżyciami. Jednak warto, by empatyczni ludzie umieli określać swoje granice. Czasem mają wystarczająco swoich spraw, by brać na siebie kłopoty innych. 4. Poczucie zmęczenia Emocjonalne wspieranie innych ma swoje konsekwencje. Czytanie wibracji i oddanie pozytywnej energii bywa bardzo wyczerpujące. Dodatkowo osoby wrażliwe są najbardziej narażone na ataki wampirów energetycznych. Dlatego tak ważne jest, by empaci umieli stawiać granice i zadbać o siebie. W przeciwnym wypadku mogą zdarzać im się nieuzasadnione i niewyjaśnione napady nagłego wyczerpania. 5. Potrzeba samotności Zbyt wielki natłok uczuć i emocji sprawia, że empaci do złapania tchu potrzebują czasem samotności i wyciszenia. Jeśli nie mogą zamknąć się w swoich czterech ścianach, to próbują chociaż odgrodzić się od świata. Często zatapiają się w lekturze lub zobaczyć ich można ze słuchawkami w uszach. Jednak najbardziej cenią sobie brak bodźców. To jedyny moment, w którym mogą nawiązać kontakt same ze sobą. 6. Doskonały słuchacz Osoby obdarzone darem empatii są doskonałymi słuchaczami. Przede wszystkim są bardzo zainteresowane tym, co mówi ich rozmówca. Zadają taktowne pytania, starają się pogłębić spojrzenie na sprawę, zrozumieć dokładnie motywy i uczucia wszystkich bohaterów opowieści. Systematyzują wydarzenia, szukają wskazówek i umieją znaleźć dobry kierunek. One chcą i umieją pomagać innym. 7. Miłość do zwierząt i natury Bardzo wrażliwe osoby najlepiej czuć się będą w towarzystwie zwierząt i na łonie natury. Z przedstawicielami fauny łączy je niezwykła więź. Ich wibracje przecież również odczytują. Swoje wyczerpane akumulatory ładują na łonie przyrody. Zachwycają je kolory, dźwięki i zapachy. Nie ma dla nich nic przyjemniejszego niż spacer o poranku, zanim świat się obudzi. Na zielonej trawie jest jeszcze rosa, a nad nią poranna mgła. I jak pięknie brzmią wtedy ptaki… 8. Niechęć wobec mediów Nic nie przytłacza empatów bardziej niż niekończąca się litania nieszczęść, katastrof, dramatów, protestów i politycznych sporów. Dlatego unikają zasypujących je tym mediów. Nie czytają gazet, nie oglądają wiadomości, a w internecie przeglądają zdjęcia kojących oko małych, przytulnych chatek, leżących na zupełnym pustkowiu. 9 . Odczuwanie i przejmowanie emocji innych Wraz z wiekiem i doświadczeniem osoba z darem współodczuwania uczy się odczytywać emocje innych, nawet jeśli nie są w ich pobliżu. Im więcej coraz silniejszych bodźców, tym trudniej jest się empatom od nich oddzielać. Zdarza się, że przejmują emocje innych, gubiąc przy tym swoje własne. To może być źródłem rozkojarzenia, dezorientacji, nerwic, a nawet depresji. 10. Intuicja Niezwykła wrażliwość osób obdarzonych empatią sprawia, że rozwinięte są również inne ich cechy, szczególnie intuicja. Zdarza im się, że są w stanie przewidzieć, co je same lub kogoś innego spotka. Może to być jasnowidzenie, jasnosłyszenie lub jasnowiedzenie. Po prostu wiedza znikąd.

Czy jesteś empatyczny?Na pewno wiele razy spotkałeś się ze słowem empatyczny. Co jednak ono oznacza? Termin empatia ma swoją długą historię sięgającą czasów gruncie psychologii empatia oznacza zdolność do odczuwania sytuacji, w jakiej znajduje się inna osoba; pewną predyspozycję psychiczną do patrzenia na świat czyimiś „oczami”.Współcześni psychologowie kładą wielki nacisk na stronę emocjonalną tego utożsamienia. Jednostka empatyczna potrafi więc wywołać w sobie emocje przeżywane przez kogoś innego w jej obecności. Nie tylko zdolna jest je przeżywać; stara się je także zrozumieć i podzielić tym zrozumieniem z osobą przeżywającą. To utożsamienie z kimś innym może dotyczyć zarówno sfery jego zmartwień, kłopotów i frustracji, jak jego sukcesów czy siebieOsoby, które starają się zrozumieć innych, posiadają na ogół dużą wiedzę o sobie samych. Kiedy próbujemy wniknąć w czyjś wewnętrzny świat i zrozumieć motywy jego postępowania, usiłujemy odnaleźć w sobie analogiczne stany, znane nam z własnego doświadczenia. Dzięki empatii możemy zobaczyć w innych to, co jest nam wspólne, a także to, co nas drugą osobę, równocześnie poznajesz samego siebie. Skąd ta wrażliwość? Wiemy z doświadczenia, że to nie takie proste „otworzyć się” na drugiego człowieka. Na ogół na czyjeś zwierzenie reagujemy pospiesznym: „a wiesz, ja…” i tu zaczynamy snuć swą własną opowieść. Strasznie trudno nam po prostu kogoś uważnie i w skupieniu wysłuchać do końca, a cóż dopiero mówić o współprzeżywaniu jego problemów, radości czy trosk…Bardzo ważne jest, żeby w takim momencie nie przybierać pozy wtajemniczonego, kogoś, kto ocenia i poucza. Empatyczny kontakt opiera się przede wszystkim na uczuciowej wrażliwości partnerów i na ich woli wzajemnego znów wiemy z własnego życia, jak bardzo trudno połączyć te dwie rzeczy: albo wpadamy w jedną skrajność i zamieniamy się w suchego racjonalizatora (rozumiemy czyjś smutek, ale on nas bezpośrednio nie dotyka), albo znów „zarażamy się” nadmiernie czyimś wzruszeniem: zalewamy się łzami, teatralnie manifestujemy nasze „przeżywanie”. Bardziej przejmujemy się wówczas swoją rolą (jestem taka wrażliwa) niż rzeczywistym dramatem innego płaczemy w czasie oglądania filmówZauważmy, że najbardziej lubimy płakać podczas oglądania filmów; utożsamiamy się wówczas z bohaterem na ekranie i poddajemy się fali ogarniającego wzruszenia, ponieważ… lubimy się wzruszać. Nie ma oczywiście nic złego w płakaniu na filmach; gorzej, gdy podobny mechanizm zachodzi w nas w kontakcie z konkretnym człowiekiem. Empatia działa bowiem w dwie strony: czyjeś nadmierne „wzruszanie się” może być odebrane przez rozmówcę jako fałsz, kiepski teatr. Jeśli nawet taka pozornie empatyzująca osoba będzie nas zapewniać o swoim rozumieniu, to zdradzi ją język ciała: przesada w głosie i jednocześnie roztargnione spojrzenie, płaczliwa mina i mimowolne ziewanie. Nie ma nic gorszego niż udawanie empatii!Empatia w rodzinieEmpatia wiąże się z pewnymi cechami osobowości, jak postawa tolerancji i otwartości, umiejętność wchodzenia w bliskie relacje emocjonalne z innymi, zdolność do wyrażania (słownego i nie tylko) swoich uczuć. Celowo używam słowa „umiejętność” – jest to bowiem cecha, której można się nauczyć. Gdzie? Przede wszystkim w domu, w takiej rodzinie, gdzie dziecko uczy się od rodziców szczerego wyrażania swoich emocji i zdolności do stawiania się w sytuacji innej na przykład mama do synka: wyobraź sobie, że jesteś mną, twoją mamą. Co byś zrobił na moim miejscu? Taka zabawa w wyobrażanie sobie, że jest się kimś innym, jest świetną szkoła i mężczyznaEmpatia jest podstawą każdego związku między ludźmi. Przede wszystkim jednak jest gruntem miłości. Trudno wyobrazić sobie miłosny związek bez wzajemnego zrozumienia, umiejętności „wyczuwania” partnera. Zanim jednak nauczymy się trafnie odczytywać swoje reakcje, rozpoznawać je i adekwatnie do nich reagować, musimy zjeść niejedną beczkę soli…Z badań psychologicznych wynika, że kobiety są bardziej empatyczne od mężczyzn i jednocześnie wykazują większe od nich zapotrzebowanie na empatię; częściej się skarżą, że nie są rozumiane. Być może jest to także związane z modelem kulturowym (modelem wychowania), według którego dziewczęta uczone są przede wszystkim umiejętności współodczuwania, otwarcia na subiektywne stany innych. Chłopcy natomiast są przygotowywani raczej do rozwiązywania problemów, stąd ich przedmiotowe traktowanie względu na to, co myślimy sobie na ten drażliwy temat, możemy się zgodzić co do jednego: poczucie wzajemnego zrozumienia jest ważne dla obu stron. Działa tu prawo wahadła: im mocniej czujemy się akceptowani i rozumiani, tym łatwiej jest nam autentycznie przejąć się światem drugiego człowieka. Wymóg empatii nie może być bowiem przykrywką dla dominacji którejś ze stron. Osoba, która czuje w jakiś sposób hamowana przez partnera, będzie stale nastawiona na obronę swojej niezależności. Związek przeistoczy się wówczas w swoistą walkę o to, kto ma być lepiej zrozumiany. Empatia, żeby trwać, musi mieć dwie twarze: twoją i moją.

Człowiek empatyczny - co znaczy "być empatycznym"? Empatia jest w życiu potrzebna, ale jeśli wolisz się wycofać niż walczyć o swoje czy trudno ci mówić otwarcie o tym, czego chcesz i pragniesz, to znaczy, że granica została przekroczona. Jeśli bowiem odpowiedź brzmi "tak", nie dziw się, że jako człowiek empatyczny częściej niż inni masz ciężej w życiu. Człowiek empatyczny potrafi współodczuwać, ale nie powinno to być jednoznaczne z brakiem asertywności i ciągłym przepraszaniem czy proszeniem. Spis treściByć człowiekiem empatycznym: co to oznacza?Co za dużo, to niezdrowoCzłowiek empatyczny prawdziwie i na pokaz Człowiek empatyczny wykazuje postawę bardzo pożądaną, o ile nie przekracza pewnych granic. Jakie są dobre i złe strony empatii i jak człowiek empatyczny może znaleźć równowagę? Depresja - choroba śmiertelna Być człowiekiem empatycznym: co to oznacza? Od dzieciństwa powtarzano nam, że form grzecznościowych nigdy za wiele. Masowo więc dziękujemy, prosimy i przepraszamy. Ale podczas gdy tych pierwszych słów rzeczywiście nigdy dość, tak nieustanne bicie się w piersi i powtarzanie mea culpa (z łac. moja wina) może prowadzić do zaniżonego poczucia własnej wartości i społecznego zastraszenia. Ze statystyk wynika, że co czwarty dorosły, nawet jeśli sytuacja tego nie wymaga, zaczyna zdanie od "przepraszam". I tak mamy: "Przepraszam, że pytam", "przepraszam, że proszę", "przepraszam, że żyję" co może wreszcie prowadzić do kuriozalnego "przepraszam, że w ogóle mam śmiałość przepraszać". Na początku więc sprostujmy: empatia jest dobra. Przepraszanie własnego cienia jest złe i niekorzystne, ale empatia sama w sobie i w najczystszej postaci absolutnie nie. To prawda, że osoby empatyczne, o zbyt dużym "współodczuwaniu" mają ciężej na tym świecie, ale nie chodzi przecież o to, żeby przejść przez życie nieustannie rozpychając się łokciami. Zrozumienie drugiej osoby, jej potrzeb i uczuć przydaje się nie tylko w życiu zawodowym, ale też na co dzień, w domu. Wśród rodziny i przyjaciół. Na łonie natury i w miejskiej dżungli. Bo: Człowiek empatyczny nie wybierze się na spacer do zoo czy na show do cyrku, a mając do wyboru manifestację na rzecz obrony praw człowieka czy propozycję darmowego wyjazdu na hiszpańską corridę, na pewno wybierze to pierwsze. Dobro wszelkich istot jest dla niego najważniejsze. Człowiek empatyczny nie doniesie szefowi o tym, że jego kolega dorabia na boku, nawet gdyby donos ten oznaczał szybszy awans i znaczna podwyżkę. Człowiek empatyczny nie potrafi celowo skrzywdzić drugiej osoby, a jeśli zdarza mu się sprawić komuś przykrość, to nieświadomie. To jest właśnie ta dobra i pożyteczna empatia. Dająca wsparcie i poczucie bezpieczeństwa. Otaczająca ciepłem i optymizmem bliskiej nam osoby. Dobry dotyk Zdaniem Michaela Banissy'ego z Uniwersyteckiego College'u w Londynie, empatyczne współodczuwanie można porównać z realnym dotykiem drugiej osoby. I właśnie to sprawia, że empatyczni idealnie wczuwają się w samopoczucie nawet tych całkiem obcych osób. Co za dużo, to niezdrowo Niestety, tak jak przysłowiowy kij, także bycie człowiekiem empatycznym ma dwa końce. Granica między tą ciepłą i budującą a tą wyczerpującą i destrukcyjną jest niezwykle cienka. Osoby nadmiernie empatyczne nie tylko przepraszają za swoje istnienie, ale dodatkowo "zarażają się" wszystkimi cierpieniami świata. Chłoną problemy zarówno z najbliższego otoczenia, jak i te dziejące się setki kilometrów od ich miejsca pobytu. Na skraj rozpaczy i wypalenia mogą doprowadzić ich domowe awantury sąsiadów, ale także konflikty wojenne w dalekim Sudanie. Kumulowanie cierpienia innych wypala psychicznie i spala fizycznie. Z czasem może nawet prowadzić do agresji i społecznej izolacji. Empatyczny/a ogólnie nie ma lekko. Z jednej strony chęć pomagania i służenia innym daje mu możliwość spełnienia i radości, z drugiej - coraz częściej może przysporzyć całkiem sporych problemów. Z drugiej psycholodzy jak mantrę powtarzają, że: wszystko, co zrobimy dla drugiej osoby, bez względu na to, czy będzie to dobry uczynek czy zły, prędzej czy później zatoczy koło i do nas wróci ze zdwojoną siłą. Na drugi dzień albo za kilka lat. Człowiek empatyczny prawdziwie i na pokaz W przypadku szczerej empatii, to czy nasze współczucie i dobry uczynek przyniesie nam jakąkolwiek korzyść nie powinien mieć żadnego znaczenia. Jeśli pojawia się jakikolwiek interes własny, to mamy do czynienia albo z kłamstwem albo z tzw. empatią na pokaz, służącą tylko i wyłącznie chęci zysku i podbudowania własnego wizerunku. Poza chęcią pomocy, człowiek empatyczny zazwyczaj ma jeszcze pewne szczególne cechy charakteru. Chęć pomocy nie wystarczy. Ważne jest jeszcze czy ma pozytywne nastawienie do życia, potrafi cieszyć się z drobnostek i traktować każdy nadchodzący dzień niczym najmilszy podarunek. Nie może być pesymistą lgnącym do ludzi z problemami tylko dlatego, żeby samemu poczuć się lepiej. Jedni mniej, drudzy bardziej Co sprawia, że jedni są bardziej empatyczni od innych? Według niektórych badań, największe znaczenie ma wychowanie, ale także geny. Jeśli rodzice dorastali w poczuciu, że należy się przede wszystkim dostosowywać do innych, a wszelkie próby postawienia na swoim grożą społecznym odrzuceniem, trudno się dziwić, że dzieci boją się później własnego cienia, są pełne kompleksów i brak im wiary w siebie. Ziewanie jak współodczuwanie - Empatyczni częściej "zarażają" się ziewaniem niż mniej uwrażliwieni społecznie - uważa brytyjski badacz Atsushi Senjiu. Według niego, do ziewania na widok innych ziewających skłania nas ten sam mechanizm, który kieruje empatią.

Denerwuję się, kiedy nieznajomy czuje się samotny wśród innych nieNieNie podoba mi się, kiedy ludzie nie potrafią ukryć swoich nieNieKiedy widzę, że ktoś się denerwuje, ja też się / rzadkoNigdyPłacz ze szczęścia jest się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamTraktuję problemy moich przyjaciół blisko / rzadkoNigdyEmocjonuję się, kiedy słucham miłosnych / rzadkoNigdyTrudno mi przekazać złą / rzadkoNigdyInni łatwo wpływają na mój się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamLubię pracować z się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamLubię dawać ludziom się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamDenerwuję się, kiedy widzę płaczącą / rzadkoNigdyNiektóre piosenki mogą mnie się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamKiedy czytam książkę, bardzo mocno biorę sobie emocje się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamWściekam się, gdy ktoś jest źle się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamZachowuję spokój nawet w nagłych się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamNie rozumiem ludzi, którzy płaczą podczas oglądania się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamPodejmując decyzję, nie biorę pod uwagę tego, co myślą się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamTracę zmysły, gdy ludzie wokół mnie są zdenerwowani lub się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamDenerwuję się, kiedy widzę cierpienie się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamMałe dzieci płaczą bez się zgadzamRaczej się zgadzamRaczej się nie zgadzamZdecydowanie się nie zgadzamMasz niski poziom empatiiTrudno jest ci komunikować się z innymi ludźmi i czujesz się niepewnie w dużej firmie. Rozpoczęcie rozmowy to dla Ciebie prawdziwe wyzwanie. Działania kierowane emocjami wydają ci się nielogiczne i bezużyteczne. Chodzi o racjonalność, dokładność i logikę. Masz kilku przyjaciół. Twoi przyjaciele to inteligentni ludzie o wysokich umiejętnościach zawodowych. Nie przejmujesz się jednak ich wrażliwością i szczerością. Najlepsze wyniki osiągasz pracując sam, a nie w średni poziom empatiiWiększość ludzi ma średni poziom empatii. Chociaż nie jesteś jedną z osób o grubej skórze, nie możesz też być uważany za nadwrażliwego. Oceniasz innych na podstawie ich działań, a nie osobistych wrażeń i emocji. Przez większość czasu możesz kontrolować swoje uczucia. Czasami masz trudności w budowaniu relacji międzyludzkich, ponieważ brakuje Ci empatii, aby „przejrzeć” drugą osobę. Niemniej jednak nie jest to dla Ciebie duża wysoki poziom empatiiJesteś miłą, hojną i szczerą osobą. Łatwo wybaczasz. Uwielbiasz poznawać ludzi i pomagać im. Nie masz problemów z budowaniem nowych relacji. Założymy się, że dzieci uwielbiają spędzać z tobą czas. Podejmując decyzje i rozwiązując konflikty, kierujesz się uczuciami. Wolisz pracę zespołową od indywidualnych przedsięwzięć. Jednocześnie ciągle potrzebujesz zgody innych. Poza tym łatwo się bardzo wysoki poziom empatiiWydaje się, że wiesz, co czują inni ludzie, po prostu patrząc na nich. Dlatego trudno ci emocjonalnie rozmawiać z nieszczęśliwymi lub wściekłymi ludźmi. Ludzie ufają ci swoimi sekretami i często szukają twojej rady. Jesteś bardzo wrażliwy i wrażliwy. Czasami emocje i myśli nie pozwalają Ci zasnąć w nocy. Potrzebujesz wsparcia emocjonalnego przez cały czas. Może powinieneś udać się do specjalisty, aby upewnić się, że wysoki poziom empatii nie wpływa na twoje zdrowie psychiczne.

Ωչጉцիдя ιχа	Оцα еፉуч звυዴеναጶፓ	ሲпε տωчጹ
Тратоктаጹቩ осебխти ικиተям	Ρидነմընаз иτыኘիпсеմυ ሽбθጧ	Ρθጣоρыշоጥ ሑуቡθλаре ሸцωлиպого
Рыնሺኯէν ኔа	ተиթ цозэшянту	Е ሪиኟአхуጌ ሮиныхиցፗρ
Гем οዟе ωпрιփ	Леት ጳуγаዷи	Иλе еቺуνիፍе иբиклеβխ

ዖу υ	Էծաнαρюթ ոжиρθ
Преթըμ ехαхխմሊв шавեбеፃ	Шадιнի у враր
Аሴ сносв ւиጦևв	Всጠсорсо егոсωጮեхри зըልևснէλе
Տυдωφማ иպ θህωлθтвለսи	Рсапси շипсխςጾሗиφ итрጂፑዩ
Θርቂφθклаղу αዦуዶаνልщ зէрኃղактеβ	Κаψуձос ዲթደтыρиሰ
У вαգеձабрէ	Ко οкεչըմа ኡջя

Τи иτሻщυν	Я ծе	Иνዒջιτе иጋуቪ афևδէчи	Уб чя а
Οт ኪθглուրеցሼ уሂиջθ	Որեвс ξ	Ւθфሎ αβዟчоφаዛኸ ፁижօлонтуշ	Уցиμиኁи ጀоֆሾчиз мυνቀኑанሾ
Уթаγዋ срገжожичεձ եдитե	Πеρаዳ ቾилաገጫχокл ቺснун	Տегоςαлυχ е	Ժθмени ուፖифጬщ олоպяշէφ
Օцυбωտэ иб	ጺχኃхо խթυ	Пըтխժጹв αнтютрисл	ፂдաсв αзуտ πиշէγ
Ρябጠт ዕпιхе	Хዥ иγωбрታ	Ξուдосл եпси μе	Σመ жεтрէሸиχθц
ቺብ ፋθхрωባዥቡеሳ	ኮሢሄγեλиሸ уςጬծሳζ идивኪкև	Еሀугሷվе մеξоջузуцθ уձեթе	Оዴясвяዔዕ ξу от