Na przestrzeni wieków język kirgiski był zapisywany kilkoma różnymi systemami pisma: pismem orchońsko-jenisejskim zbliżonym do runicznego, alfabetem arabskim, a także łacińskim, co będzie tematem osobnego postu. Współczesny alfabet kirgiski jest oparty na cyrylicy i składa się z 36 liter. Są to litery znane z alfabetu rosyjskiego plus trzy dodatkowe litery oznaczające dźwięki charakterystyczne dla języka kirgiskiego: ө, ү i ӊ (oznaczone na czerwono). W rosyjskojęzycznych podręcznikach i transkrypcjach dźwięk ө bywa przedstawiany jako ё, a ү jako ю, lecz nie oddaje to właściwego brzmienia tych dźwięków. Bardziej trafne wydaje się porównanie ich do dźwięków występujących w języku niemieckim: ө brzmi podobnie, jak ö, a ү – jak ü. Z kolei ӊ jest spółgłoską nosową, którą można porównać do ng w angielskim słowie „being”. Litera Nazwa litery Dźwięk Аа а a Бб бэ b Вв вэ w Гг гэ g Дд дэ d Ее е e Ёё йо jo Жж жэ dż Зз зэ z Ии и i Йй й j Ккка k Лл эл l Мм эм m Нн эн n Ӊӊ ың ng Оо о o Өө ө ö Пп пэ p Рр эр r Сс эс s Тт тэ t Уу у y Үү ү ü Фф эф f Хх ха ch Цц цэ c Чч чэ cz Шш ша sz Щщ ща szcz ъ ажыратуу белгиси znak twardy Ыы ы y ь жумшартуу белгиси znak miękki Ээ э e Юю йу ju Яяйа ja Gdy zaczynamy uczyć się języka kirgiskiego, znając już rosyjski choćby w stopniu podstawowym, wiedza ta zazwyczaj nam pomaga już w chwili nauki alfabetu. Trzeba jednak zwrócić uwagę na kilka różnic, by nie wpaść w pułapkę podobieństw. Przykładem jest litera е, która w języku kirgiskim nie jest samogłoską jotowaną – nie oznacza więc dźwięku „je”, lecz „e”. Ten sam dźwięk reprezentuje litera э. Różnica między nimi polega na tym, że э występuje wyłącznie na początku wyrazu, np. w słowach эркек (mężczyzna) czy эл (naród). Z kolei e występuje w środku lub na końcu wyrazu, lecz nie na początku. Inną szczególną literą jest ж, która w języku kirgiskim oznacza „dż”, natomiast jako „ż” wymawia się ją tylko w zapożyczeniach. Litery ф, ц, щ, znak twardy i znak miękki występują tylko w słowach zapożyczonych. W czasach przedrewolucyjnych i we wczesnym okresie radzieckim, gdy język rosyjski jeszcze nie rozprzestrzenił się na dobre w Turkiestanie, takie dźwięki jak f i c były obce dla większości Kirgizów. Gdy w 1926 r. została utworzona Kirgiska Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka, jej stolica – miasto Piszpek – została wkrótce przemianowana na Frunze (na cześć rosyjskiego rewolucjonisty mołdawskiego pochodzenia Michaiła Frunze). Doszło do kuriozalnej sytuacji – wielu Kirgizów nie umiało poprawnie wymówić nowej nazwy stolicy i w języku potocznym funkcjonowała ona jako „Prunze”, „Purunze” a nawet „Boronzo”. Brak dźwięku f jest także przyczyną, dla której popularne muzułmańskie imię Fatma przyjmowało w języku kirgiskim brzmienie „Patma” lub „Batma”. Jeszcze jedna uwaga dla osób przyzwyczajonych do rosyjskiej pisowni dotyczy liter ж, ч, ш. W języku rosyjskim, nie licząc kilku wyjątków, nie piszemy po nich ы, zaś w języku kirgiskim nie ma takiej zasady (oczywiście poza słowami zapożyczonymi z rosyjskiego i zapisywanych tak, jak w oryginale). W związku z tym poprawne są takie połączenia liter jak жы, чы, шы, np. w słowach жыл (rok), чыгыш (wschód) i шыдыр (prosto).

Uzupełniono11. – 13. 3. 2022Zrobionomaj 2010 W tej aplikacji są do polskiego przetłumaczone tylko najważniejsze teksty. Państwo poniżej uwidzą mnóstwo czeskich tekstów; to nie jest bug, to jest po prostu brak czasu przetłumaczyć wszystko do polskiego i innych języków. Mam nadzieję, że pomimo tego będzie ta aplikacja dla Państwa pożyteczna. Wstęp (Cyrylica) Transliterace a transkripce z jedné abecedy do druhé slouží především pro přepis vlastních jmen (především jména osob a zeměpisné názvy, vč. např. názvů zastávek; ale i jiné). Doplňkově poslouží i v případě, že někdo částečně rozumí např. rusky nebo ukrajinsky, ale je pro něho obtížné číst cyrilici, a text si pro přečtení raději převede do latinky. Počet znaků zdrojového textu v cyrilici: cca 34 (Hodnota se může lišit od počtu znaků ve Wordu.) Wynik (Łacinka) Transliteracja z cyrilice (azbuky) na latinku: Transkrypcja z cyrilice (azbuky) na latinku: rosyjski → czeski (transkripce – běžné neformální texty; čte se nejpříjemněji) RU → EN GOST 16876-71 TransliteraceNorma GOST 16876-71 (ГОСТ 16876-71) Výsledný zápis zhruba odpovídá anglickému zápisu (anglické výslovnosti). Norma vznikla pro sovětské kartografy. Hodí se mj. pro generování URL (webových adres) nebo jiných textových identifikátorů bez diakritiky, základní anglickou latinkou. Transliterace azbuky z ruštiny do angličtiny Transliteracja „do angielskiego” działa na podstawie standardu GOST 16876-71, zrobionego dla radzieckich kartografów. Cyrilice → Latinka s obohacenou diakritikou ISO 9 Transliterace Od r. 1995; v ČR od r. 2002 (cca září)Norma: ISO 9 (ISO 9:1995), GOST – Rusko, ČSN ISO 9 (ČSN 01 0185:2002) – Česko, DIN 1460-2:2010 – Německo České knihovny tuto normu asi nepoužívají. Transliteration of Cyrillic characters into Latin characters – Slavic and non-Slavic languages Transliterace cyrilice do latinky – slovanské a neslovanské jazyky U několika znaků v latince s velmi nestandardní diakritikou zde v této aplikaci diakritika nedrží u písmene, a objevuje se samostatně jako další znak; ale to se týká jen velmi specifických znaků, s nimiž se v nejčastějších jazycích běžný člověk obvykle nesetká. UA → EN Jména, příjmení, zeměpisné názvy Ukrajinská vláda, 2010 Transliterace Cestovní pasy Transliteration of the Ukrainian Alphabet by means of the Latin Alphabet U pěti ukrajinských písmen závisí způsob transliterace do latinky na tom, zda se písmeno nachází na začátku slova, nebo jinde ve slově (Týká se písmen: Є, є, Ї, ї, Й, й, Ю, ю, Я, я). Tato aplikace identifikuje začátek slova pouze podle mezery nebo začátku řádku bezprostředně před písmenem. Norma vznikla především pro transliteraci jmen a příjmení osob a pro transliteraci zeměpisných názvů (oficiální dokumenty, mapy; označení obcí/měst, ulic, stanic metra, zastávek, atd.). Approved by the Resolution of the Cabinet of Ministers of Ukraine of 27 January 2010 No 55 Schváleno usnesením vlády Ukrajiny 27. 1. 2010 č. 55 United Nations Group of Experts on Geographical Names, Working Paper No. 21, Twenty-sixth session Vienna, 2-6 May 2011 English OSN, květen 2011 UA → CS Knihovna Akademie věd České republiky Transliterace ukrajinské cyrilice V tabulce na webu Knihovny AVČR zcela chybí znak „Ґ” a „ґ” (cit. noc z 11. na 12. 3. 2022). Aby ve výsledném textu nezůstal tento znak v cyrilici, transliteruji ho zde v souladu s usnesením ukrajinské vlády pro angličtinu jako „G” a „g”. Dává mi to tak smysl a považuji to za nejlepší možné řešení. Obyčejné „Г”, které se v ruštině čte [G], se v ukrajinštině čte [H] a do angličtiny i do češtiny se v souladu s výslovností přepisuje shodně jako „H”. Ta čárka vpravo nahoře pravděpodobně přináší výslovnost [G] i do ukrajinštiny (soudě dle transliterace do angličtiny), reflektuji to tedy i v transliteraci do češtiny. Souhlasí to i s výslovností uvedenou na . Cyrilice → Latinka Slovio Transliterace cyrilice do latinky v umělém slovanském jazyce Slovio Většina ostatních převodů výše a níže je převod znaků z jednoho jazyka do jiného podle výslovnosti a zápisu cílového jazyka. Ale Slovio coby umělý jazyk (slovanská obdoba esperanta) používá i latinku i cyrilici, proto jde o transliteraci v rámci slovia; není to transliterace dle zvyklostí v angličtině nebo češtině, je to interní transliterace uvnitř slovia. RU → CS ČSN 01 0185 Transliterace ČSN 01 0185 (010185) Červen 1977. Byla platná od 07/1977 do 02/2002 nebo do r. 2003, zdroje se různí. Ale české knihovny ji pravděpodobně stále používají (r. 2022). Je to jediná/poslední/nejlepší původní česk(oslovensk)á norma. Tedy nejlepší norma pro zápis pomocí české diakritiky, pro české oči. U tří ruských písmen závisí způsob transliterace do latinky mj. i na tom, zda se písmeno nachází na začátku slova, nebo jinde ve slově (Týká se písmen: Е, е, Ё, ё, Э, э). Tato aplikace identifikuje začátek slova pouze podle mezery nebo začátku řádku bezprostředně před písmenem. Způsob transliterace ale někdy závisí i na předchozím písmeni (resp. přítomnosti jeru). RU → CS Transkripce Transkripce Pro běžné neformální texty, populární časopisy, denní tisk, apod. Nejvíce odpovídá českému zápisu a české výslovnosti. Nejlepší způsob převodu z cyrilice na latinku pro zápis pomocí české diakritiky; nejpříjemnější pro české oči. U ruského písmene „Е”, „е” závisí způsob neformální transkripce do latinky mj. i na tom, zda se písmeno nachází na začátku slova, nebo jinde ve slově. Tato aplikace identifikuje začátek slova pouze podle mezery nebo začátku řádku bezprostředně před písmenem. Způsob transkripce ale často závisí i na předchozím nebo následujícím písmeni (resp. přítomnosti jeru). U ruského písmene „Е”, „е” závisí způsob neformální transkripce do latinky mj. i na tom, zda jde o ruské slovo, nebo o slovo cizí. Tato aplikace nerozlišuje ruská vs. cizí slova, takže ve výstupu této aplikace si v cizích (neruských) slovech musíte transkripci řetězců „де”, „те”, „не” ručně změnit z „dě”, „tě”, „ně” na „de”, „te”, „ne”. Podobně, ač to většina zdrojů neřeší, bude potřeba opravit řetězec „ks” na „x” tam, kde původní cizí slovo má písmeno „x”, které bylo do ruštiny přepsáno jako „кс” („ks”). Obecně platí, že si musíte zkontrolovat, zda nemáte v textu neruská jména a názvy, které byly do ruštiny přepsány foneticky. Ty si musíte v latince opravit na původní zápis. Např. si musíte „Džekson” přepsat na „Jackson”, apod. Protože např. anglická jména se v ruštině v cyrilici zapisují foneticky, tedy tak, jak se vyslovují. Ale transliterace a transkripce by se měly používat hlavně pro zápis ruských, ukrajinských a dalších jmen a názvů latinkou; souvislejší text už je věc překladu, nikoliv transliterace/transkripce, takže jde jen o ojedinělé případy, kdy je v cyrilici zapsáno nějaké z pohledu ruštiny/ukrajinštiny apod. cizí jméno. Pokud transkripci používáte na souvislý text, pro čtení člověkem, který trochu rozumí rusky, ale špatně se mu čte cyrilice (azbuka), tak s tou potíží u cizích slov/jmen musíte počítat. Transkripce (zde) oproti transliteraci (výše) více odpovídá českému zápisu a české výslovnosti; používá se v neodborných textech a pro méně formální použití. Własna reklama autora i zarządcy Dotyczy języka czeskiego w stosunku do polskiego, przyczym ani jeden z tych języków z cyrilicy nie korzysta, ale pomimo tego może się oferta usług językowych przydać: Keywords: cyrilice, cyrilika, azbuka, latinka, latinská abeceda, latin script, roman alphabet, latin alphabet, roman script, transliterace, transkripce, přepis, převod, online, on-line, převaděč, transliterátor, konvertor, converter, convertor, automatický, automatic, free, zdarma, bezplatný, transliteration, transcription, romanization, ruština, ukrajinština, angličtina, čeština, slovio, univerzální, ruská abeceda, ukrajinská abeceda, česká abeceda, anglická abeceda, ruské písmo, ukrajinské písmo, české písmo, anglické písmo, latinské písmo, Russian, Ukrainian, English, Czech, Slovio, universal, Russian alphabed, Ukrainian alphabet, Czech alphabet, English alphabet, Russian script, Ukrainian script, Czech script, English script, ruski, ukrainski, angielski, czeski, polski, uniwersalny, rosyjski alfabet, ukrainski alfabet, czeski alfabet, polski alfabet, angielski alfabet, rosyjskie pismo, ukrainskie pismo, angielske pismo, czeskie pismo, polskie pismo, lacinski alfabet, lacinskie pismo, rosyjski, ukrainski, angielski, czeski, pokski, transliteracja, transkrypcja, z azbuky, z cyrilice, z cyriliky, do latinky, na latinku, do lacinskiego alfabetu, na lacinski alfabet; documentation, transliteration, letters (symbols), Cyrillic characters, Latin characters; Information and documentation - Transliteration of Cyrillic characters into Latin characters - Slavic and non-Slavic languages. Information et documentation - Translittération des caractères cyrilliques en caractères latins - Langues slaves et non slaves. Information und Dokumentation - Transliteration kyrillischer Buchstaben in lateinische Buchstaben - Slawische und nicht-slawische Sprachen. narzędzie do transliteracji

Mini kurs języka rosyjskiego 1. Alfabet rosyjski-cyrylica Alfabet rosyjski-cyrylica, zawiera litery różne od alfabetu łacińskiego. Są to 33 litery, oznaczające sześć samogłosek (а, и, о, у, э, ы), cztery samogłoski „jotowane” (я, е, ё, ю), dwa znaki nie oznaczające żadnego dźwięku (ъ, ь) oraz 20 spółgłosek. Do nauki alfabetu polecam wierszyk „Алфавит” 2. Akcent w języku rosyjskim W języku rosyjskim akcent, w odróżnieniu od języka polskiego, jest ruchomy, tzn. może padać na różne sylaby w wyrazie. Jego miejsce może zmieniać znaczenie wyrazów o identycznym zapisie. Sylabę z samogłoską akcentowaną wymawiamy dłużej i mocniej. Akcent oznaczany jest ukośną kreską nad sylabą akcentowaną. W naszym kursie sylaby akcentowane będą wyróżniane poprzez podkreślenie. W wyrazach jednosylabowych nie oznacza się akcentu. Sylaba, zawierająca literę ё, jest zawsze akcentowana. 3. Wymowa spółgłosek i samogłosek W języku rosyjskim rozróżniamy spółgłoski : zawsze twarde (ж, ш, ц); i spółgłoski zawsze miękkie (ч, щ). Spółgłoski ж, ш, ц wymawiamy zawsze twardo, ale piszemy po nich zwykle litery е, ё, и, np.: жест (żest), живой (żyvoj), жёлтый (żołtyj), шесть (szest’), широкий (szyrokij), шёл (szoł),оценка (acenka), цирк (cyrk). Spółgłoski ч, щ należy wymawiać miękko, np.: частный (ćasnyj), чужой (ćużoj), щука (śśuka). Wymowa grup spółgłoskowych: жч, зч, сч wymawiamy jak [śś]. Przykłady: мужчина [muśsina]; грузчик [gruśsik]; счастье[śsiast’je]. тч wymawiamy jak [ćć]; np. лётчик [l’oćcik]. тс wymawiamy jak [c]; np. детский [d’eckij]. дц, тьс wymawiamy jak [cc] np. двадцать [dwaccat’]; мыться [mycca]. W wymowie grup spółgłoskowych вств, здн, стл, стн jednej spółgłoski nie wymawiamy, np.: здравствуйте [zdrastvujt’e]; праздник [praznik]; счастливый [sćaslivyj]; честный [ćesnyj]. W wyrazach: кого, его, у него, сегодня spółgłoskę г wymawiamy jak [w]. W wyrazach что, чтобы spółgłoskę ч wymawiamy jak [sz]: [szto, sztoby]. Spółgłoskę в w grupach кв, св, тв, цв wymawiamy zawsze dźwięcznie, np.: Москва [maskva]; свет [sv’et]; твой [tvoj]; цветной [cv’etnoj]. Znak miękki ь: Znak miękki ь w języku rosyjskim – obok funkcji oznaczania miękkości spółgłosek – pełni również funkcję rozdzielającą, tzn. oddziela w wymowie spółgłoskę od następującej po niej samogłoski jotowanej – я, е, ё, ю, np.: семья [s’emja]; пьёт [pjot]; компьютер [kampjut’er]; воскресенье [waskr’es’enje]. Znak twardy ъ Znak twardy ъ rozdzielający to litera nie oznaczająca żadnego dźwięku. Pełni ona funkcję rozdzielającą, tzn. oddziela w wymowie spółgłoskę od następującej po niej samogłoski jotowanej. ъ piszemy zawsze po przedrostkach zakończonych na spółgłoskę przed tematem rozpoczynającym się od samogłosek jotowanych я, е, ё, ю np.: подъехать [padjehat’]; объяснить [abjasnit’]; въехать [vjehat’]. Wymowa samogłosek o i a W języku rosyjskim istnieje różnica między wymową samogłosek akcentowanych i nieakcentowanych. Samogłoski akcentowane wymawia się dłużej i wyraźniej, a nieakcentowane krócej i mniej wyraźnie (zachodzi tutaj zjawisko redukcji). Rosyjską samogłoskę „o” wymawiamy jak [o] tylko w sylabie akcentowanej. W sylabie przed akcentem wymawiamy ją jak polskie krótkie [a], zaś w pozycji po akcencie ma ona brzmienie dźwięku krótkiego, pośredniego między [a] i [y]. Przykłady: молоко [malako], хорошо [haraszo] Litery: я, е, ё, ю Litery: я, е, ё, ю mogą odpowiadać różnym głoskom zależnie od pozycji, w której występują: -po spółgłosce odpowiadają samogłoskom a, e, o, u i jednocześnie oznaczają miękkość poprzedzającej spółgłoski, np. дядя, Вера, идёт. -po samogłosce i na początku wyrazu odpowiadają połączeniom ja, je, jo, ju, np. яма, моет, Юра. 4. Podstawowe zwroty w języku rosyjskim Kto to jest? Кто это? (w języku rosyjskim pytamy o ludzi i zwierzęta) Co to jest? Что это? (pytamy o przedmioty) To jest … . Это … . Tak. Да. Nie. Нет. Poznajmy się! Давай, познакомимся! (zwrot do jednej osoby) Давайте, познакомимся! (zwrot do osoby starszej lub kilku osób ) Poznaj(kogo?) Познакомься (с кем?) Poznajcie się … Познакомьтесь … Jak masz na imię? Как тебя зовут? Mam na imię … . Меня зовут … On (ona) ma na imię … . Его (её) зовут… Jak masz na nazwisko? Jak się nazywasz? Как твоя фамилия? Bardzo mi (nam) miło. (Мне, нам) очень приятно. Kim jesteś? Ты кто? Gdzie mieszkasz? Где ты живёшь? Dzień dobry! Здравствуй(-те)! Доброе утро! Добрый день! Dobry wieczór! Добрый вечер! Cześć! Привет! (przy powitaniu z rówieśnikami) Do widzenia! До свидания! Do zobaczenia! До встречи! Do zobaczenia wkrótce! До скорой встречи! Cześć! Na razie! Пока! (przy pożegnaniu z rówieśnikami) Dobranoc! Спокойной ночи! Żegnaj(-cie)! Прощай(-те)! Proszę. Пожалуйста. (pażałsta) Daj mi, proszę … Дай мне, пожалуйста … Powiedz mi, proszę … Скажи мне, пожалуйста, … Co słychać? Как дела? Przepraszam. Извини. Извините. Прости. Простите. Smacznego! Приятного аппетита! Dziękuję. Спасибо. Ile masz lat? Сколько тебе лет? W którym roku się urodziłeś? В каком году ты родился? Jaki dziś jest dzień? Какой сегодня день? Какое сегодня число? Która godzina? Который час? O której godzinie …? В котором часу…? W jakiej szkole się uczysz? В какой школе ты учишься? Co robisz? Что ты делаешь? Co Cię interesuje? Что тебя интересует? Jak się czujesz? Как ты себя чувствуешь? Czy masz …? У тебя есть …? Tak, mam … Да, у меня есть … Nie, nie mam … У меня нет … Rozumiesz po rosyjsku? Ты понимаешь по-русски? Nie, nie rozumiem po rosyjsku. Нет , я не понимаю по-русски. Tak, rozumiem po rosyjsku. Да, я понимаю по-русски. 5. Rodzina – семья mama мама ojciec отец tata папа rodzice родители córka дочь syn сын dzieci дети siostra сестра brat брат babcia бабушка dziadek дедушка prababcia прабабушка pradziadek прадедушка wnuk внук wnuczka внучка wujek дядя ciocia тётя kuzynka двоюродная сестра kuzyn двоюродный брат bratanica, siostrzenica племянница bratanek, siostrzeniec племянник rodzina składa się z pięciu osób семья состоит из пяти человек mam na imię… – меня зовут… moja mama(siostra) ma na imię… – мою маму(сестру) зовут… mój tata(brat) ma na imię… – моего папу(брата) зовут… on(ona) jest z zawodu… – он(она) по профессии… on(ona) pracuje jako… – он(она) работает(кем?)… ona pracuje jako nauczycielka – она работает учительницей on pracuje jako lekarz – он работает врачом mam 17 lat – мне семнадцать лет on ma 42 lata – ему сорок два года ona ma 40 lat – ей сорок лет tato jest starszy od mamy o dwa lata – папа старше мамы на два года mama jest młodsza od taty o dwa lata – мама моложе папы на два года Gdzie mieszkasz? Где ты живёшь? Mieszkam w … Я живу в … mieszkać – жить czas teraźniejszy я живу ты живёшь он живёт она живёт оно живёт мы живём вы живёте они живут Przejdź do mini kursu. Rating: (16 votes cast)Incoming search terms:przepraszam po rosyjskudziekuje po rosyjskuSMACZNEGO PO ROSYJSKUmini kurs jeZyka rosyjskiego poziom podstawowy cz 1

Każdy z nas kojarzy charakterystyczny alfabet występujący w Rosji i krajach ościennych. Jednak co zaskakujące, mało kto jest w stanie podać prawidłową nazwę owego alfabetu. Mowa o grażdance, mylnie przez wielu nazywaną cyrylicą. Mimo że grażdanka jest córką cyrylicy, to różnice między tymi alfabetami są dość duże. Jednak aby poznać historię tego jednego z najmłodszych alfabetów na świecie, musimy cofnąć się parę wieków. A konkretnie do momentu, kiedy to Chrześcijaństwo zawitało do Europy Wschodniej. Obecnie panuje spore przekonanie, że alfabetem, który stworzył misjonarz Konstantyn, znany bardziej jako Św. Cyryl, jest właśnie cyrylica i jest to spory błąd. Nazwa jak najbardziej pochodzi od imienia Świętego, ale alfabet autorstwa jego i jego brata Metodego — nazywamy głagolicą. W IX w. bracia Cyryl i Metody, zostali wysłani przez cesarza bizantyjskiego Michała III na Krym, Półwysep Arabski oraz do Bułgarii i na Morawy, aby szerzyć Chrześcijaństwo. Przygotowując się do działalności wśród Słowian, bracia postanowili stworzyć specjalny alfabet oparty na fonetyce języka starosłowiańskiego, a następnie przełożyli Pismo Święte na język, staro-cerkiewno-słowiański, który to jako język liturgiczny (obok łaciny, greki i hebrajskiego), został zaakceptowany przez papieża Hadriana II. Dopiero w XII w. na mocy dekretu wydanego przez papieża Stefana V, zakazano używania języka staro-cerkiewno-słowiańskiego podczas liturgii, na nowo wprowadzając obrządek łaciński. Cyryl umiera w 869 roku, a jego brat Metody w 885. Jednak obaj bracia pozostawiają po sobie wielu uczniów, którzy kontynuują misję w podobnym stylu. Działalność uczniów bardzo mocno przyczyniła się do rozwoju piśmiennictwa na ziemiach słowiańskich, a głagolica jeszcze przez wiele wieków zachowała swoją żywotność. W Chorwacji, do tej pory w wielu cerkwiach, korzysta się z ksiąg zapisanych głagolicą, co jest dość zaskakujace, biorąc pod uwagę, iż Chorwacja znajduje się w kręgu wpływów łacińskich. Bracia glagolarze trafili również do Polski, a konkretnie zostali oni sprowadzeni przez Królową Jadwigę i osadzeni na Kleparzu w Krakowie w XIV w. Do najstarszych, odnalezionych zabytków pisanych głagolicą, zaliczamy inskrypcje nagrobne rodziców Cara Symeona Bułgarskiego, datowane na ok. 953-56 r. Głagolica była alfabetem niedopracowanym. Nie można było za pomocą tych czterdziestu znaków przekazać wszystkich zgłosek języków słowiańskich, tak więc uczniowie Cyryla i Metodego postanowili dość mocno zmodyfikować i uprościć alfabet staro-cerkiewno-słowiański. Litery nowopowstałego zapisu były łatwiejsze graficznie, bardziej logiczne, a oprócz dźwięków, oznaczały także liczby. Przez pewien czas oba alfabety funkcjonowały obok siebie, jednak z czasem doszło do niemal całkowitego wyparcia głagolicy. Tak powstaje Cyrylica, która jak burza rozprzestrzenia się od Bułgarii, aż do Rusi Kijowskiej i przetrwa w niemal niezmienionej formie aż do XVII wieku, kiedy to za panowania Cara Piotra Wielkiego, Rosja otwiera się na nowoczesność. Przez kraj przechodzi fala zmian. Bojarzy tracą swoje brody, moda rosyjska ustępuje miejsca modom francuskiej i niemieckiej, a Cerkiew traci wyłączność w używaniu pisma. Piotr Wielki osobiście nadzorując zmiany, wprowadza wielką reformę piśmiennictwa. Jest rok 1709 — w Rosji pojawia się nowy, świecki alfabet- grażdanka (grażdański — obywatelski, świecki). Ten nowoczesny, bogatszy alfabet w końcu może być używany, najpierw w kancelarii carskiej przy dokumentacji, a następnie w literaturze i innych dziedzinach nauki. Kto wie? Prawdopodobnie, gdyby nie Car Piotr Wielki i jego reforma piśmiennictwa, dzieła takie jak „Rewizor” Gogola, „Wojna i Pokój” Tołstoja, czy „Biesy” Dostojewskiego, zostałyby napisane w języku francuskim, bądź bardzo wówczas w Rosji popularnym — języku polskim. Grażdanka w Rosji wciąż ewoluowała, aż do 1917 roku, kiedy to wybuchła Rewolucja Lutowa, w wyniku której doszło do upadku Imperium Rosyjskiego. Wówczas to powstał projekt ortograficznego uproszczenia alfabetu. Znaki zostały ujednolicone, a niektóre całkowicie usunięte z użycia. Projekt został zatwierdzony przez Akademię Nauk 5 lipca 1917 roku, a oficjalnie reforma uzyskała moc obowiązującą w 1918 roku, już po całkowitym przejęciu władzy przez bolszewików. Cerkiew jednak została wierna językowi starocerkiewnemu i w celach liturgicznych nadal używa się cyrylicy. Grażdanka występuje aktualnie w językach: rosyjskim, białoruskim, ukraińskim, mołdawskim, bułgarskim, macedońskim i serbskim. Co ciekawe alfabet różni się w zależności od rejonu. W Serbii w XIX wieku, uczony Vuk Stefanović Karadžić usunął charakterystyczne dla rosyjskiej grażdanki znaki zmiękczające, aby wprowadzić zupełnie nowe według własnej idei. W imię zasady„Pisz tak jak mówisz, czytaj, tak, jak jest napisane”, ujednolicił także pisownię „joty” ( Ι ι ), zastępując ją zapożyczoną z alfabetu łacińskiego literą „j” Reforma grażdanki bułgarskiej została ostatecznie dokonana w 1944 roku.

Rosyjski i ukraiński na pozór wydają się językami, które są do siebie bardzo podobne, jednak poza zbliżonym alfabetem, który oparty jest na cyrylicy tak naprawdę nie ma zbyt wiele podobieństw między tymi właśnie językami. Do czasu rozpadu Związku Radzieckiego rosyjski był językiem urzędowym na Ukrainie, stąd do niedawna praktycznie każdy mieszkaniec Ukrainy znał i był w stanie w tym języku się porozumiewać. Można powiedzieć, że te oba te języki na Ukrainie występowały równolegle i zdarzały się takie sytuacje, gdy w trakcie rozmowy jedna osoba używała języka rosyjskiego natomiast inna osoba używała języka ukraińskiego. Jednocześnie osoby te doskonale się rozumiały. Sytuacja ta jednak powoli się zmienia. Nieznajomość rosyjskiego pojawia się wśród młodszego pokolenia Ukraińców, które nie miało już kontaktu z rosyjskojęzyczna telewizją oraz szkolą. Z kolei ukraiński również jest językiem niezrozumiałym dla Rosjan. Wielu językoznawców zwraca zresztą uwagę, że ukraińskiemu jest tak naprawdę dużo bliżej do języka polskiego niż do języka rosyjskiego. Alfabet Język rosyjski i ukraiński należy to tej samej grupy języków wschodniosłowiańskich i posługują się one alfabetem, który wywodzi się z cyrylicy. Wyraz cyrylica pochodzi od imienia Cyryla, który razem z bratem Metodym odgrywał istotną rolę w stworzeniu podstaw pisma i rozwoju języka Słowian Wschodnich. Samą cyrylice uważa się za dzieło jednego z uczniów Cyryla i Metodego a pierwsze ślady użycia tego języka mamy z terenów wschodniej Bułgarii. Na początku XVIII wieku za sprawą cara Piotra Wielkiego na terenie Rosji przeprowadzona została reforma cyrylicy a jej unowocześnioną postać nazwano grażdanką. Odmiana cyrylicy używana do zapisu języka ukraińskiego różni się nieznacznie od rosyjskiej grażdanki. Współczesny alfabet ukraiński posiada 33 litery a także dodatkowo apostrofy. Niektóre z liter oznaczają inne głoski niż w alfabecie rosyjskim co będzie związane ze zmianami fonetycznymi jakie w języku zaszły, gdy zaś pozostała bez zmian pisownia. Słownictwo W języku ukraińskim występuje duża liczba słów brzmiących oraz zapisywanych podobnie w języku rosyjskim. Niektóre z nich to rosyjskie zapożyczenia, pochodzące przede wszystkim wynikające z czasów ZSRR, ale znaczną cześć podobnie brzmiących wyrazów ma wspólne korzenie, które wynikają z języka staroruskiego. Ponad połowa słownictwa ukraińskiego pokrywa się bardziej z jeżykiem polskim, aniżeli rosyjskim, choć cześć elementów podobnych tworzy złudzenie, brzmią podobnie, jednak w praktyce oznaczają coś zupełnie innego. Fonetyka Fonetyka języka ukraińskiego rożni się istotnie od tego jaka jest fonetyka rosyjskiego. System spółgłoskowy jest najbliższy słowackiemu ale istnieją także wspólne cechy z polskim i czeskim. Trzeba jednak pamiętać, że mamy tam również brak iloczasu, zanik samogłosek nosowych i brak jest akania a więc wymawiania nieakcentowanego o jako a. Akcent W ramach języka ukraińskiego występuje akcent swobodny tak jak w języku rosyjskim i innych językach słowiańskich. Akcent w języku ukraińskim w porównaniu do akcentu w rosyjskim wykazuje jednak dużą stałość morfologiczną, tzn rzadko zmienia się w różnych formach tego wyrazu a także w różnych wyrazach z takiej samej rodziny. Tak więc widać doskonale, że utarte przekonanie odnośnie tego, że języki rosyjski i ukraiński są do siebie podobne jest raczej mitem. Trzeba zdać sobie sprawę z tego, że w rzeczywistości jednak te języki są od siebie dość odległe i raczej więcej je różni niż łączy ze sobą, o czym jednak wie mało osób.

Dla wielu osób język rosyjski brzmi bardzo podobnie do języka ukraińskiego. Jeśli nigdy nie uczyłeś się żadnego z tych języków lub też miałeś z nimi znikomy kontakt, rzeczywiście możesz mieć problem ze znalezieniem wyraźnych należą one do tej samej grupy języków wschodniosłowiańskich, posiadają zbliżony alfabet oparty na cyrylicy, podobną gramatykę, a nawet zasoby leksykalne w wielu przypadkach się pokrywają, to jednak w praktyce więcej je dzieli niż łączy. Różnice w alfabecie. Zarówno Ukraińcy, jak i Rosjanie posługują się alfabetem wywodzącym się z cyrylicy. Pierwszą rzeczą, jaką będziesz się uczyć na kursie języka ukraińskiego i języka rosyjskiego będzie właśnie cyrylica. Trzeba jednak pamiętać, że na przestrzeni wieków cyrylica nieco inaczej rozwijała się w Rosji niż na Ukrainie. Za sprawą cara Piotra Wielkiego dokonano w Rosji reformy cyrylicy i w ten sposób powstała jej unowocześniona wersja, grażdanka. Odmiana cyrylicy używana do zapisu języka ukraińskiego różni się nieco od grażdanki. Współcześnie ukraiński alfabet ma 33 litery, a dodatkowo stosuje też apostrof. Niektóre z liter oznaczają inne głoski niż w alfabecie rosyjskim. Zasoby leksykalne. Może się wydawać, że pod względem leksykalnym język ukraiński jest niemal identyczny co rosyjski. Wynika to z faktu, że w obu językach występuje bardzo duża liczba słów brzmiących i zapisywanych tak samo. W praktyce jednak zasoby leksykalne pokrywają się w ok. 62%. Znaczna część podobnie brzmiących słów wynika ze wspólnych korzeni wywodzących się z języka staroruskiego. Niebagatelne znaczenie mają też zapożyczenia z czasów ZSRR. Jednak te dwa systemy językowe przeszły nieco inne drogi swojego kształtowania, dlatego też różnic jest bardzo wiele. Naród rosyjski korzystał z leksykonu ugrofińskiego i tureckiego, podczas gdy Ukraińcom pod względem językowym bliżej było do południoworuskich grup etnicznych, więc język ukraiński w dużym stopniu zachował staroruską bazę językową. Co ciekawe, połowa słownictwa ukraińskiego pokrywa się bardziej z językiem polskim niż rosyjskim — chociaż i w tym przypadku część podobieństw jest złudna (słowa mogą brzmieć podobnie, a znaczyć coś zupełnie innego). Różnice fonetyczne. Język ukraiński różni się od rosyjskiego również pod względem fonetyki. System spółgłoskowy w języku ukraińskim jest dość odległy od rosyjskiego, natomiast bliżej mu do języka polskiego czy czeskiego. Niektóre głoski języka ukraińskiego mają nietypową dla rosyjskiego wymowę. Akcent. Zarówno w języku rosyjskim, jak i ukraińskim (oraz wszystkich innych językach słowiańskich) występuje akcent swobodny. Różnica jednak polega na tym, że akcent języka ukraińskiego wykazuje stałość morfologiczną, co oznacza, że rzadko się zmienia w formach tego samego wyrazu.